Rak sutka

Terminologia
Rak gruczołu sutkowego (łac. carcinoma mammae; potocznie: rak piersi) – najczęstszy nowotwór gruczołu sutkowego. Na świecie rak gruczołu sutkowego jest najczęstszym nowotworem złośliwym u kobiet. W Polsce w 2002 roku stanowił blisko 13% rozpoznań nowotworów złośliwych u tej płci. Rak sutka występuje także u mężczyzn, jest jednak rzadki; zwykle jest też późno rozpoznawany. Od lat 70. notowano na całym świecie wzrost zachorowań na raka sutka, tendencja utrzymywała się do lat 90. Zjawisko to mogło być spowodowane zarówno zmianami w stylu życia kobiet w krajach zachodnich, jak i wzrostem wykrywalności raka.
Rzadsze i klinicznie mniej istotne są nowotwory innych części sutka niż gruczoł – skóra, brodawka sutkowa.
 
Rozpoznanie
1.       Rak sutka nieinwazyjny:
 
Rak przewodowy in situ (carcinoma intraductale, DCIS)
Rak zrazikowy in situ (LCIS, carcinoma lobulare in situ)
Rak sutka inwazyjny:
 
2.       Rak przewodowy inwazyjny (NOS)
Rak zrazikowy inwazyjny
Rak rdzeniasty
Rak śluzowy (carcinoma colloides)/ Rak galaretowaty
Rak tubularny/ cewkowaty
Rak z metaplazją
Rak apokrynalny
Rak brodawkowaty
 
Diagnostyka i leczenie
Leczenie raka piersi jest procesem wieloetapowym. Prowadzone powinno być przez zespół w składzie: chirurg onkologiczny, onkolog kliniczny, radioterapeuta, rehabilitant, psycholog kliniczny. Wymaga oceny klinicznego stopnia zaawansowania nowotworu. W zależności od niego wybierane jest postępowanie pierwotne – operacyjne, leczenie przedoperacyjne, leczenie paliatywne. Po ewentualnej operacji oceniany jest patologiczny stopień zaawansowania nowotworu, typ histologiczny oraz występowanie ważnych klinicznie receptorów – estrogenowych, progesteronowych (PgR), nadekspresji receptora dla nabłonkowego czynnika wzrostu (HER2).
 
Istotne jest, aby w przypadku przedoperacyjnej chemioterapii (neoadjuwantowej) wykonać wcześniej biopsję gruboigłową lub w inny sposób pobrać dostatecznie dużą próbkę komórek guza, celem określenia powyższych cech raka; po chemioterapii może dojść do zatarcia obrazu hist-pat guza.
 
Na podstawie uzyskanych danych można zaproponować optymalne postępowanie uzupełniające chemioterapię, radioterapię, hormonoterapię i leczenie celowane. Celem postępowania pierwotnego i leczenia uzupełniającego jest całkowita remisja (wyleczenie), czyli całkowita eliminacja ognisk nowotworu. Leczenie które osiąga taki cel nazywane jest radykalnym jeśli nie udaje się go osiągnąć mówimy o leczeniu paliatywnym.
 
Skuteczność leczenia raka piersi stale rośnie. Świadczy o tym spadek śmiertelności przy jednoczesnym wzroście zachorowalności. Zawdzięczamy to nowym lekom strategiom leczenia. Chore, które zgłosiły się w 0 i I mają ponad 90% szansę na trwałą remisję (wyleczenie) w stopniu II ponad 70% a w III około 40%. Także w leczeniu paliatywnym istnieje wyraźny postęp. Nierzadko udaje się osiągnąć wieloletnie przeżycie u pacjentek z uogólnioną chorobą nowotworową (zobacz Chemioterapia).
 
Postępowanie pierwotne: 
·         pierwotne leczenie operacyjne
pierwotna operacja oszczędzająca pierś: nowotwory przedinwazyjne DCIS, LCIS; stopień I (guz o średnicy poniżej 2cm węzły chłonne niezmienione); w szczególnych przypadkach w stopniu II.
pierwotna mastektomia z procedurą węzła wartowniczego: niektóre przypadki raka w stopniu I, większość przypadków w stopniu II przy niezmienionych klinicznie regionalnych węzłach chłonnych
pierwotna mastektomia z limfadenektomią pachową: większość przypadków w stopniu II jeśli regionalne węzły chłonne są klinicznie podejrzane o przerzuty.
·         przedoperacyjne leczenie systemowe (neoadjuwantowe)
W przypadku nowotworu w III stopniu klinicznego zaawansowania oraz raka zapalnego powinno być przez około pół roku prowadzone leczenie systemowe w celu osiągnięcia remisji. Najczęściej stosowana jest chemioterapia sekwencyjna 4 kursy epirubicyny z docetakselem (AT) i 4 kursy cyklofosfamid + metotreksat + 5-fluorouracyl (CMF).
Istnieją doniesienia o korzystnym wpływie przedoperacyjnej chemioterapii cisplatyną[1] [2] u pacjentek ze stwierdzoną mutacją BRCA1. Rzadziej stosowana jest hormonoterapia lub inne schematy chemioterapii.
Jeśli remisja jest dostateczna przeprowadza się radykalną mastektomię. W przypadku nieosiągnięcia remisji prowadzone jest leczenie paliatywne.
·         leczenie paliatywne
W przypadkach IV stopnia zaawansowania prowadzi się wyłącznie leczenie paliatywne. Po ocenie histopatologicznej wycinka guza wybiera się optymalny program chemioterapii lub hormonoterapii. Więcej o leczeniu paliatywnym w sekcji Leczenie nawrotów i uogólnionej choroby nowotworowej
 
Radioterapia 
W przypadku znacznego ryzyka wznowy miejscowej przeprowadzana jest radioterapia na obszar operowany oraz ewentualnie dół pachowy i nadobojczykowy. Klasyczne wskazania do radioterapii obejmują: średnica guza powyżej 5 cm, każda operacja oszczędzająca pierś, znaczne zajęcie regionalnych węzłów chłonnych.
 
Chemioterapia 
Uzupełniająca chemioterapia pooperacyjna (adjuwantowa) stosowana powinna być u tych chorych, które mają znaczne ryzyko nawrotu, oraz ich stan ogólny nie jest przeciwwskazaniem do tego bardzo obciążającego leczenia. Przeciwwskazaniami są wiek powyżej 65 lat, poważne uszkodzenie serca lub ciężkie choroby metaboliczne. Wskazania to: młody wiek, znaczna złośliwość nowotworu, brak receptorów estrogenowych i progesteronowych w nowotworze, wysoki stopień patologicznego zaawansowania nowotworu (pTNM) np.: zajęcie węzłów chłonnych. Najczęściej stosowane są programy wielolekowe np.: doksorubicyna z cyklofosfamidem (AC) 4 do 6 kursów co 21dni, 5-fluorouracyl + epirubicyna + cyklofosfamid (FEC) 6 kursów co 21 dni, Sekwencyjnie 4 kursy AC co 21 dni następnie 4 kursy paklitakselu co 21 dni(4AC/4T). W przypadku stwierdzenia przerzutów skuteczność wykazuje kapecytabina, oraz winorelbina
Chemioterapia jest leczeniem silnie toksycznym. Może powodować uszkodzenie serca, układu nerwowego (neuropatia), jelita, szpiku kostnego (mielotoksyczność), gonad (okresowa niepłodność), nerek (nefrotoksyczność - szczególnie cisplatyny), cebulek włosów – powoduje wyłysienie, powoduje znaczny spadek odporności (spadek liczby granulocytów - zwalczana poprzez podanie rekombinowanego ludzkiego czynnika wzrostu kolonii granulocytów G-CSF) i naraża na infekcje grzybicze bakteryjne i wirusowe. Może występować krwawienie z dziąseł i błon śluzowych ( na tle trombocytopenii). Z tego względu przed każdym cyklem chemioterapii pacjent jest dokładnie badany przez lekarza. 
 
Hormonoterapia 
Jeśli więcej niż 10% komórek nowotworu wykazuje wrażliwość na żeńskie hormony steroidowe: estrogeny i progesteron, w takim przypadku wskazana jest hormonoterapia uzupełniająca. W leczeniu uzupełniającym stosowany jest zazwyczaj tamoksyfen w monoterapii przez 5 lat od zakończenia chemioterapii. U pacjentek u których są przeciwwskazania do tamoksyfenu lub byłby on nieskuteczny stosowany jest najczęściej anastrozol lub inny lek z grupy inhibitorów aromatazy. Tamoksyfen jest przeciwwskazany u osób z aktywną chorobą zakrzepową lub zatorowością płucną, tendencją do przerostu błony śluzowej macicy, w przypadku guzów w których jest nadekspresja genu receptora dla nabłonkowego czynnika wzrostu (HER2).
Czasem wskazane jest zastosowanie leków z grupy analogów gonadoliberyny, (najczęściej goserelina) celem uzyskania farmakologicznego wyłączenia czynności dokrewnej jajników.
Hormonoterapia ma w porównaniu z chemioterapią znacznie mniej działań niepożądanych i skutków ubocznych. Może być stosowana u pacjentek w podeszłym wieku i złej kondycji ogólnej.
Wszystkie leki blokujące wydzielanie estrogenów (lub blokujących receptor estrogenowy) mają mniej lub bardziej zaznaczony wpływ na okład kostny (zob. osteoporoza) i osoby leczone hormonoterapią powinny mieć wykonywane badanie densytomtryczne, a w razie ubytku masy kostnej stosowane bifosfoniany. Są one również stosowane w razie wykrycia przerzutów do kości. Objawy klimakterium po hormonoterapii pomagają znieść leki przeciwdepresyjne.
 
Profilaktyka
Rosnąca z wiekiem częstość zachorowań na raka piersi u kobiet uzasadnia objęcie dużej grupy kobiet skriningiem. Metody skriningu obejmują:
·         Samokontrolę piersi
·         Mammografię
·         Badanie USG
·         MRI sutka.
Wykonywanie mammografii jest metodą z wyboru w wykrywaniu wczesnych raków piersi, a skuteczność diagnostyczna tego badania w połączeniu z palpacyjnym badaniem sutka sięga 80-97%. Zaleca się regularne (co 2 lata) wykonywanie mammografii począwszy od 40 roku życia i coroczną mammografię po ukończeniu 50 roku życia. Skuteczność badania u kobiet w młodszym wieku jest ograniczona, ze względu na przewagę tkanki gruczołowej w utkaniu sutka; w uzasadnionych przypadkach (np. nosicielstwo mutacji w genie BRCA1) zalecanym badaniem obrazowym jest MRI lub USG.

Źródło: Wikipedia, GNU FDL, Autorzy

Bibliografia

1.  V. Kumar, R. Cotrani, S. Robbins Patologia Robbinsa Urban&Partner 2005 ISBN 978-83-89581-92-1
2.  M. Krzakowski, red. Onkologia Kliniczna Wydawnictwo Medyczne Borgis 2006 ISBN 83-85284-61-3
3.  J. Didkowska, U. Wojciechowska Epidemiologia nowotworów złośliwych piersi w Polsce Nowotwory 2007 Apr;57(supplement 1):15-6 ISSN 0029-540X

Publikacje

Rola chemioterapii neoadiuwantowej w leczeniu skojarzonym raka piersi

Autor: JACEK TOMCZYKOWSKI, KRZYSZTOF PATYRA
Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej
Dyrektor COZL: dr n. med. Elżbieta Starosławska
Katedra i Zakład Onkologii AM w Lublinie
Kierownik: Prof. dr hab. n. med. Maria Mazurkiewicz

Źródło: ONKOLOGIA I RADIOTERAPIA 1 (1) 2007
Słowa kluczowe: rak sutka, chemioterapia neoadiuwantowa
Pełny tekst 89.86 KB

Wartość prognostyczna nadekspresji receptora HER-2 w raku piersi

Autor: A. BRZOZOWSKA, M. MAZURKIEWICZ
Katedra i Zakład Onkologii Akademii Medycznej w Lublinie
Kierownik: prof. dr hab. n. med. Maria Mazurkiewicz

Źródło: ONKOLOGIA I RADIOTERAPIA 1 (3) 2008
Słowa kluczowe: rak piersi, HER2, czynniki prognostyczne
Pełny tekst 203.93 KB

ONKOLOGIA:

Mielo- i immunotropowe właściwości hormonów grasiczych – zastosowanie kliniczne w hematologii i onkologii

Autor: Aleksander B. Skotnicki
Katedra i Klinika Hematologii Collegium Medium Uniwersytetu Jagiellońskiego

Źródło: ONKOLOGIA I RADIOTERAPIA 1 (11) 2010
Pełny tekst 231.13 KB

Porównanie rozkładu dawki w objętości PTV przy zastosowaniu bolusa wodnego, gumowego i żelowego

Autor: K. Patyra, M. Mazurkiewicz
Katedra i Zakład Onkologii Uniwersytetu Medycznego w Lublinie
Kierownik: Prof. dr hab. n. med. Maria Mazurkiewicz
Pełny tekst 214.69 KB

Leczenie chirurgiczne chorych na pierwotnego inwazyjnego raka pochwy

Autor: Paweł Blecharz (1), Krzysztof Urbański (1), Marian Reinfuss (2), Wiktor Szatkowski (1)
(1) Klinika Ginekologii Onkologicznej, Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie, Oddział w Krakowie
Kierownik: prof. dr hab. med. Krzysztof Urbański
(2) Zakład Radioterapii Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie, Oddział w Krakowie
Kierownik: prof. dr hab. med. Marian Reinfuss

Źródło: ONKOLOGIA I RADIOTERAPIA 1 (11) 2010
Pełny tekst 93.98 KB

Wyniki leczenia chorych na zaawansowanego raka ustnej części gardła z zastosowaniem indukcyjnej chemioterapii

Autor: Krzysztof Małecki (1), Bogdan Gliński (1), Anna Mucha-Małecka (1), Krzysztof Roszkowski (2)
(1) Klinika Nowotworów Głowy i Szyi, Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie, Oddział w Krakowie
Kierownik: prof. dr hab. med. Bogdan Gliński
(2) Klinika Radioterapii, Centrum Onkologii im. prof. F. Łukaszczyka, Bydgoszcz
Kierownik: dr med. Krzysztof Roszkowski

Źródło: ONKOLOGIA I RADIOTERAPIA 1 (11) 2010
Pełny tekst 120.58 KB

Ocena kardiotoksyczności trastuzumabu w leczeniu adjuwantowym chorych na HER2 pozytywnego raka piersi

Autor: E. Starosławska, A. Czerepińska, A. Chrzanowska-Kapica, A. Twardosz
Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej, Lublin

Źródło: ONKOLOGIA I RADIOTERAPIA 1 (11) 2010
Pełny tekst 162.64 KB

Radioterapia chorych na pierwotnego, inwazyjnego raka pochwy – rys historyczny

Autor: Paweł Blecharz (1), Krzysztof Urbański (1), Marian Reinfuss (2)
(1) Klinika Ginekologii Onkologicznej Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie, Oddział w Krakowie
Kierownik: prof. dr hab. med. Krzysztof Urbański
(2) Zakład Radioterapii Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie, Oddział w Krakowie
Kierownik: prof. dr hab. med. Marian Reinfuss

Źródło: ONKOLOGIA I RADIOTERAPIA 1 (11) 2010
Pełny tekst 106.09 KB

Wysokość i sposób frakcjonowania dawki w paliatywnej teleradioterapii chorych na niedrobnokomórkowego raka płuca

Autor: Tomasz Walasek (1), Marian Reinfuss (1), Jerzy Jakubowicz (2), Paweł Blecharz (3),
Piotr Skotnicki (4), Marcin Hetnał (1)
(1) Zakład Radioterapii Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie,
Oddział w Krakowie
(2) Klinika Nowotworów Jamy Brzusznej Centrum Onkologii – Instytut im. Marii
Skłodowskiej-Curie, Oddział w Krakowie
(3) Klinika Ginekologii Onkologicznej Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie, Oddział w Krakowie
(4) Klinika Chirurgii Onkologicznej Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie, Oddział w Krakowie

Źródło: ONKOLOGIA I RADIOTERAPIA 2 (8) 2009
Pełny tekst 127.27 KB

Efekt kliniczny chemioterapii u chorego z drobnokomórkowym rakiem płuca z czteroletnim okresem przeżycia. Opis przypadku

Autor: A. Rolski, B. Biernacka, P. Krawczyk, M. Hammouda, J. Milanowski
Klinika Pneumonologii, Onkologiii Alergologii Uniwersytetu Medycznego w Lublinie
Kierownik: prof. dr hab. J. Milanowski

Źródło: ONKOLOGIA I RADIOTERAPIA 2 (8) 2009
Pełny tekst 120.33 KB

Wyniki pooperacyjnej radioterapii chorych na obłoniaki śródczaszkowe. Trzydzieści lat doświadczeń Centrum Onkologii w Krakowie, 1975-2005

Autor: Bogdan Gliński (1), Elżbieta Pluta (2), Paweł Dymek (1), Anna Mucha-Małecka (1), Beata Frączek-Błachut (1), Jacek Urbański (1), Magdalena Jarosz (1), Dariusz Martynów (1)
(1) Klinika Nowotworów Głowy i Szyi, Centrum Onkologii Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie Oddział Kraków
Kierownik: prof. zw. dr hab. med. Bogdan Gliński
(2) Zakład Teleradioterapii Centrum Onkologii Instytut im. Marii Skłodowskiej-
Curie Oddział Kraków
Kierownik: prof. zw. dr hab. med. Marian Reinfuss

Źródło: ONKOLOGIA I RADIOTERAPIA 2 (8) 2009
Pełny tekst 115.98 KB

Zawartość GABA i aktywność GAD w tkankach gruczołu piersiowego u kobiet leczonych operacyjnie z powodu raka piersi

Autor: Andrzej Kurylcio (1), Maria Mazurkiewicz (2), Wojciech P. Polkowski (1)
(1) Klinika Chirurgii Onkologicznej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie
Kierownik: prof. dr hab. n. med. Wojciech Polkowski
(2) Katedra i Zakład Onkologii Uniwersytetu Medycznego w Lublinie
Kierownik: prof. dr hab. n. med. Maria Mazurkiewicz

Źródło: ONKOLOGIA I RADIOTERAPIA 1 (7) 2009
Pełny tekst 1333.04 KB

GINEKOLOGIA:

Stanowisko WHO w sprawie szczepionek przeciwko zakażeniu wirusem brodawczaka ludzkiego

Autor: Weekly epidemiological record – 10 KWIETNIA 2009 r., ROK 84.
Nr 15, 2009, 84, 117–132; http://www.who.int/wer

Źródło: GINEKOLOGIA I POŁOŻNICTWO 1 (15) 2010
Pełny tekst 128.42 KB

Leczenie chirurgiczne tętniaka tętnicy śledzionowej w czasie ciąży – przegląd literatury

Autor: KONRAD WROŃSKI, ROMAN BOCIAN, MAREK KUNECKI, DARIUSZ PAKUŁA
Oddział Chirurgii Ogólnej i Naczyniowej, Wojewódzki Specjalistyczny Szpital im. dr M. Pirogowa w Łodzi
Ordynator Oddziału: dr n. med. Jerzy Okraszewski

Źródło: GINEKOLOGIA I POŁOŻNICTWO 1 (15) 2010
Pełny tekst 263.57 KB

Analiza procesu udzielanych świadczeń medycznych w zakresie opieki perinatalnej i położniczej w grupie pacjentek zgłaszających się do poradni w Bolesławcu

Autor: ROBERT ZIÓŁKOWSKI (1), DOROTA DARMOCHWAŁ-KOLARZ (2), JAN OLESZCZUK (2)
(1) Specjalistyczna Przychodnia Ginekologiczno-Położnicza ,,OMEGA” w Bolesławcu
(2) Katedra i Klinika Położnictwa i Perinatologii UM w Lublinie
Kierownik: prof. zw. dr hab. n. med. Jan Oleszczuk

Źródło: GINEKOLOGIA I POŁOŻNICTWO 1 (15) 2010
Pełny tekst 654.20 KB

Arginina – nowe kierunki oraz możliwości zastosowania w ginekologii i położnictwie

Autor: VIOLETTA SKRZYPULEC-PLINTA, AGNIESZKA DROSDZOL, WIOLETA ROZMUS-WARCHOLIŃSKA, MATEUSZ MICHALSKI
Katedra Zdrowia Kobiety, Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach
Kierownik: prof. dr hab. n. med. Violetta Skrzypulec-Plinta

Źródło: GINEKOLOGIA I POŁOŻNICTWO 1 (15) 2010
Pełny tekst 87.76 KB

Usuwanie łożyska przy cięciu cesarskim techniką pociągania za pępowinę jako znaczący czynnik zmniejszenia utraty krwi

Autor: JÓZEF PRZYBYŁO
Städtisches Krankenhaus „Maria-Hilf” in Brilon / Westfalen, Germany
Ordynator oddziału ginekologiczno–położniczego: dr Aref Latif

Źródło: GINEKOLOGIA I POŁOŻNICTWO 1 (15) 2010
Pełny tekst 207.02 KB

Miejsce kwasu kynureninowego w procesach rozrodu

Autor: PAWEŁ MILART
Pracownia Technik Diagnostycznych Uniwersytetu Medycznego w Lublinie
p.o. Kierownika: dr hab. med. Paweł Milart

Źródło: GINEKOLOGIA I POŁOŻNICTWO 1 (15) 2010
Pełny tekst 332.63 KB

Niektóre nowsze aspekty patomechanizmu i leczenia tokolitycznego zagrażającego porodu przedwczesnego

Autor: ALFRED REROŃ, HUBERT HURAS, PIOTR OSSOWSKI
Klinika Położnictwa i Perinatologii Uniwersytetu Jagiellońskiego, Collegium Medicum w Krakowie
Kierownik: prof. dr hab. med. Alfred Rerom

Źródło: GINEKOLOGIA I POŁOŻNICTWO 1 (15) 2010
Pełny tekst 133.24 KB

Rzadkie przypadki ciąż bliźniaczych

Autor: FILIP DOKTOROWICZ, ANETA PORĘBA, RYSZARD PORĘBA
Katedra i Oddział Kliniczny Ginekologii i Położnictwa w Tychach
Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach
Kierownik: prof. zw. dr hab. n. med. Ryszard Poręba

Źródło: GINEKOLOGIA I POŁOŻNICTWO 1 (15) 2010
Pełny tekst 562.52 KB

Ocena obrazów histopatologicznych endometrium u pacjentek z zespołem androgennym z uwzględnieniem wzorca miesiączkowania

Autor: EWA RUDNICKA, STANISŁAW RADOWICKI
Klinika Endokrynologii Ginekologicznej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego
Kierownik: prof. zw. dr hab. n. med. Stanisław Radowicki

Źródło: GINEKOLOGIA I POŁOŻNICTWO 1 (11) 2009
Pełny tekst 108.74 KB

Stężenie adiponektyny u otyłych kobiet z zaburzeniami miesiączkowania i insulinoopornością

Autor: PIOTR SKAŁBA, DOROTA KUGLIN, ANNA DĄBKOWSKA-HUĆ
Klinika Endokrynologii Ginekologicznej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego
w Katowicach
Kierownik: prof. dr hab. n. med. Piotr Skałba

Źródło: GINEKOLOGIA I POŁOŻNICTWO 1 (11) 2009

Pełny tekst 125.79 KB

Copyright © 2006-2012, Wszelkie prawa zastrzeżone Medical Project Poland Sp. z o.o.