Publikacje

Przedstawiono rzadko dokumentowane zmiany rentgenowskie w płucach u 2. dzieci we wczesnym okresie po aspiracji ciał obcych. U niemowlęcia ukazano tworzenie się niedodmy płuca prawego w kilkanaście godzin po zaczopowaniu przez ciało obce oskrzela głównego. U chłopca 6-letniego zdjęcie przeglądowe wykazało tworzenie się niedodmy płuc w 7 godzin po aspiracji licznych drobnych ciał obcych czopujących większość oskrzeli segmentowych obu płuc. U obojga dzieci usunięto ciała obce podczas bronchoskopii. Zdjęcia rentgenowskie wykonane po kilku dniach wykazały prawidłowy obraz płuc. i

Wstęp: W przebiegu przewlekłego procesu zapalnego towarzyszącego przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) obserwowany jest wzrost aktywności reaktywnych form tlenu. Wykazano, że wolne rodniki powstające na skutek stresu oksydacyjnego, działają destrukcyjnie na struktury tkanki łącznej miąższu płuc, powodując ich nieodwracalne uszkodzenie i następczo rozwój POChP. N-acetylocysteina (NAC), bezpośrednio i pośrednio hamuje aktywność reaktywnych form tlenu (RFT). Cel pracy: Celem pracy była ocena wpływu podawania NAC w nebulizacji chorym na stabilną POChP na stężenie nadtlenku wodoru w kondensacie wydychanego powietrza (Exhaled Breath Condensate -EBC). Materiał i metody: Badaniem objęto grupę 19 chorych na POChP w stadium łagodnym i o stabilnym przebiegu choroby. W badanej grupie podawano dwukrotnie w odstępach 14 dni 300mg NAC w nebulizacji. Badanie było randomizowane, podwójnie zaślepiane, kontrolowane placebo. U chorych zbierano kondensat powietrza wydechowego (EBC), przed nebulizacją oraz po 30, 90 i 180 min. od zakończenia nebulizacji. U każdego określono czynność płuc za pomocą aparatu Master-Laboratory Screen, (Jaeger Toennies, Wuerzburg, Niemcy). Wyniki: Podawanie w nebulizacji NAC nie miało wpływu na mierzone wskaźniki czynności płuc (FVC, FEV1, MEF25, PEF i FEV1/FVC, DLCOc, RVHe). Jednorazowe podanie 300mg NAC w nebulizacji powodowało przejściowy wzrost stężenia wydychanego H2O2 w 30 min. od podania leku. Wnioski: Wyniki badania wskazują, że N-acetylocysteina w nebulizacji nie wykazuje istotnych właściwości antyoksydacyjnych u chorych na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc.

Autorzy dokonali przeglądu badań skuteczności i bezpieczeństwa budezonidu w leczeniu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc. Analizie poddano prace zawierające wyniki badań randomizowanych, kontrolowanych placebo, podwójnie zaślepianych. Dodatkowo w analizie uwzględniono również badania z zastosowaniem grup równoległych oraz badania skrzyżowane („crossover”). Badania uwzględnione w przeglądzie obejmowały chorych regularnie przyjmujących glikortykosteroidy wziewne w klinicznie stabilnym okresie choroby, bez zaostrzeń, hospitalizacji, stosowania antybiotyków lub GKS systemowych. Wyjściowe FEV1 zawierało się w zakresie od 36% do 87% wartości należnych. Systematyczny przegląd wyników badań potwierdza, że glikokortykosteroidy wziewne wykazują efekt spowalniania postępującego obniżenia jakości życia chorego i zmniejszenie liczby zaostrzeń przebiegu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc.

Wstęp: Niedostateczna ocena stopnia kontroli astmy oskrzelowej powoduje suboptymalne leczenie, wzrost częstości zaostrzeń i pogorszenie jakości życia chorych. Potrzeba obiektywizacji kontroli przebiegu choroby stała się podstawą opracowania nowych narzędzi badawczych. Celem pracy była ocena zależności pomiędzy kwestionariuszem ACT™ (Asthma Control Test – ACT™) a zachowaniem się tlenku azotu w powietrzu wydychanym (FeNO) u dzieci chorych na astmę oskrzelową. Materiał i metody: W badaniu wzięło udział 32 dzieci w tym 10 dziewczynek i 22 chłopców w wieku powyżej 12 lat, średnia ± SD 14,8±2,1 lat. U dzieci tych rozpoznano i leczono astmę oskrzelową zgodnie z kryteriami GINA. 31 dzieci (93%) stosowało systematycznie preparaty glikokortykosteroidów wziewnych. W badanej grupie średnia wartość testu ACT™ wynosiła 19,7 (zakres 14-25) punktów. Stężenie FeNO w wydychanym powietrzu miało wartość 60±51 ppb (zakres 9,2 -185 ppb). Wyniki: Nie wykazano istotnej zależności pomiędzy FeNO i wskaźnikiem ACT™ (r=- 0,17; p=0,35). Nie wykazano także zależności pomiędzy wskaźnikiem ACT™ a wynikami badań spirometrycznych FvEV1%FVC, (r=-0,87; p=0,73). FEV1, (r=- 0,73; p=0,56) i MEF50% (r=- 0,69; p=0,91). Wnioski: U dzieci chorych na astmę oskrzelową obniżanie się stopnia kontroli klinicznej astmy oskrzelowej, oceniane przy użyciu kwestionariusza Testu Kontroli Astmy – ACT™, wiąże się z tendencją wzrostową stężenia tlenku azotu w wydychanym powietrzu. Wyniki: Wydaje się uzasadnione podjęcie dalszych badań oceniających przydatność nowych narzędzi kontroli przebiegu astmy, mogących pozwolić na podejmowanie lepszych decyzji terapeutycznych.

W pracy omówiono patomechanizm powysiłkowego skurczu oskrzeli. Przedstawiono rolę ruchu dla prawidłowego rozwoju dziecka. Podsumowano farmakologiczne i niefarmakologiczne metody postępowania. Wskazano na ważną rolę edukacji rodziców, nauczycieli, trenerów w zakresie postępowania z chorym na astmę dzieckiem tak aby umożliwić mu aktywne uprawianie sportu.

Autor przedstawił aktualne poglądy na temat rozpoznawania niedrobno komórkowego raka płuca. Zwrócono uwagę na nowe możliwości związane z techniką EBUS (Endobronchial Ultrasound) i EUS (Endoesophageal Ultrasound). Szczegółowo przedstawiono efekty kliniczne postępowania u chorych na raka płuc o różnym stopniu zaawansowania choroby.

Przedstawiony poniżej opis przypadku klinicznego dotyczy wieloletniego palacza papierosów z obturacją centralnych dróg oddechowych i rozpoznanym następnie w naszym ośrodku nieoperacyjnym rakiem płaskonabłonkowym okolicy rozwidlenia tchawicy (cT4N2M0). Praca przedstawia schemat diagnostyczno-terapeutyczny zastosowany u pacjenta z guzem centralnym. Pośrednią rolę diagnostyczną odegrało klasyczne badanie spirometryczne z próbą rozkurczową wykonane ambulatoryjnie.

Wstęp: Astma oskrzelowa jest przewlekłą chorobą zapalną dróg oddechowych. Badania wskazują, że układ dopełniacza może być zaangażowany w patomechanizmie astmy. Lektyna wiążąca mannozę (Mannan-Binding Lectin – MBL) jest jedną z kluczowych cząsteczek w procesie aktywacji dopełniacza, a zmiany jej stężenia obserwowane są w nawracających infekcjach i zaburzeniach układu odpornościowego u dzieci i dorosłych. Celem pracy była ocena udziału MBL w patogenezie astmy oskrzelowej u dzieci. Materiał i metody: Badaniem objęto 69 dzieci w wieku 7-17 (X±SD, 11,8±3,7) lat. U 59 dzieci rozpoznano astmę oskrzelową o różnym stopniu ciężkości, 10 dzieci zdrowych stanowiło grupę kontrolną. Wyniki: Wykazano, że poziom osoczowego stężenia MBL nie różnił się istotnie u dzieci chorych na astmę i dzieci zdrowych. Nie wykazano istotnych zależności pomiędzy MBL a wydzielaniem IL-8, IL-10 i TNF-α w nadsączach hodowli komórkowych limfocytów u dzieci chorych na astmę oskrzelową. Wnioski: Wyniki badań nie potwierdzają udziału MBL w patogenezie astmy oskrzelowej o fenotypie alergicznym u dzieci.

Wstęp: Dwupropionian beklometazonu (BDP) podawany przez inhalator Easi Breathe™ z nośnikiem HFA (hydrofluoroalkan 134a) (HFA-BDP) jest bezfreonowym wziewnym lekiem przeciwzapalnym stosowanym w leczeniu astmy oskrzelowej u dzieci i dorosłych. Celem pracy była ocena skuteczności klinicznej i bezpieczeństwa preparatu w porównaniu proszkowym propionianem flutykazonu (FP) u dzieci chorych na astmę przewlekłą o lekkim i umiarkowanym przebiegu. Materiał i metody: Badanie przeprowadzono w grupie 32 dzieci powyżej 6-go roku życia chorych na astmę oskrzelową o lekkim i umiarkowanym przebiegu. Badanie było randomizowane, przeprowadzone metodą otwartą, skrzyżowane i z użyciem równoległych grup badanych. Okres badania obejmował 10 tygodni – 1 tydzień „okres wstępny ” (run-in), 4 tygodnie I-a faza aktywna, 1 tydzień faza skrzyżowana „cross-over” i 4 tygodnie II-ga faza aktywna. W okresie “run in” chorzy otrzymywali dotychczasowe dawki preparatów GKSw w zakresie dostosowanym do stopnia ciężkości choroby – 13 dzieci dawki niskie, a 19 dawki średnie GKSw. Wyniki: Pierwszorzędowy punkt końcowy stanowiły wskaźniki objawów klinicznych dziennych i nocnych. Drugorzędowe punkty końcowe to: 1. FEV1 (porównanie pomiędzy wartościami przed i po 4 tygodniach leczenia), 2. Poranny PEFR (porównanie średnich wartości tygodniowych), 3. zużycie doraźnych beta-2-mimetyków, 4. Objawy niepożądane. Wnioski: Wyniki badania wskazują, że stosowany u dzieci powyżej szóstego roku życia chorych na astmę oskrzelową bezfreonowy preparat dwupropionianu beklometazonu (BDP-HFA) był co najmniej tak skuteczny jak podawany w porównywalnych dawkach proszkowy preparat propionianu flutykazonu (FP). Obydwa leki wykazują podobny profil bezpieczeństwa i są dobrze tolerowane przez dzieci chorujące na astmę oskrzelową.

W oparciu o dane piśmiennictwa przestawiono analizę powikłań paliatywnej teleradioterapii terenu klatki piersiowej chorych na zaawansowanego niedrobnokomórkowego raka płuca. Wykazano, że najczęstszym wczesnym powikłaniem w tej grupie chorych jest zapalenie przełyku; małe lub średnie nasilenie tego powikłania stwierdza się u 9-40% chorych, ciężkie u 1,9- 8,1% chorych. Najczęstsze późne, zresztą rzadkie powikłania, to: przetoki przełykowo-oskrzelowe oraz masywne zwłóknienia tkanki płucnej.