Publikacje

Stanowisko WHO w sprawie szczepionek przeciwko zakażeniu wirusem brodawczaka ludzkiego

Autor: Weekly epidemiological record – 10 KWIETNIA 2009 r., ROK 84.
Nr 15, 2009, 84, 117–132; http://www.who.int/wer

Źródło: GINEKOLOGIA I POŁOŻNICTWO 1 (15) 2010
Słowa kluczowe: Zgodnie z upoważnieniem do przekazywania państwom członkowskim wytycznych w sprawie polityki zdrowotnej, Światowa Organizacja Zdrowia wydaje szereg regularnie aktualizowanych raportów zawierających stanowisko WHO w sprawie szczepionek i skojarzeń szczepionek chroniących przed chorobami mającymi wpływ na stan zdrowia publicznego w zasięgu międzynarodowym. Raporty te, dotyczące przede wszystkim stosowania szczepionek w ramach zakrojonych na szeroką skalę programów szczepień ochronnych, zawierają podsumowanie niezbędnych podstawowych informacji na temat odnośnych chorób i szczepionek, a na zakończenie podają aktualne stanowisko WHO w sprawie ich globalnego stosowania. Wspomniane raporty zostały sprawdzone przez wielu ekspertów z WHO i spoza organizacji, a od kwietnia 2006 roku są analizowane i zatwierdzane przez Strategiczną Konsultacyjną Grupę Ekspertów WHO (Strategic Advisory Group of Experts, SAGE) do spraw szczepionek i szczepień ochronnych. Raporty te przeznaczone są głównie dla urzędników zajmujących się problematyką zdrowia publicznego oraz osób kierujących programami szczepień ochronnych w poszczególnych krajach. Jednakże mogą być one również interesujące dla międzynarodowych instytucji finansujących szczepienia, producentów szczepionek, społeczności medycznej, prasy naukowej i całej opinii publicznej. Jest to pierwszy raport
Pełny tekst 128.42 KB

Leczenie chirurgiczne tętniaka tętnicy śledzionowej w czasie ciąży – przegląd literatury

Tętniak tętnicy śledzionowej został po raz pierwszy opisany podczas sekcji zwłok przez doktora Beaussier’a w XVIII wieku. Obecnie tętniak tętnicy śledzionowej to jeden z najczęściej występujących tętniaków tętnic trzewnych (60%- 70%) i trzeci co do częstości występowania tętniaków w jamie brzusznej - po tętniaku aorty brzusznej i tętniaku tętnic biodrowych. Etiologia i patofizjologia tego tętniaka nie została jeszcze dokładnie poznana. Szacuje się, że częstość jego występowania może wynosić od 0,16% do nawet 10,4%. W przypadku pęknięcia tętniaka tętnicy śledzionowej ryzyko zgonu wynosi około 25%. Natomiast w przypadku pęknięcia tętniaka tętnicy śledzionowej u kobiet w ciąży, ryzyko zgonu kobiety ciężarnej wynosi około 75%, a płodu 95%. Z powodu tak poważnych konsekwencji związanych z pęknięciem tego tętniaka, ważne jest, aby każdy lekarz wiedział, jak postępować z pacjentką w ciąży, u której rozpoznano tętniaka tętnicy śledzionowej. W niniejszym artykule dokonano przeglądu etiologii, diagnostyki i możliwych metod leczenia tętniaka tętnicy śledzionowej u kobiet w ciąży.
Autor: KONRAD WROŃSKI, ROMAN BOCIAN, MAREK KUNECKI, DARIUSZ PAKUŁA
Oddział Chirurgii Ogólnej i Naczyniowej, Wojewódzki Specjalistyczny Szpital im. dr M. Pirogowa w Łodzi
Ordynator Oddziału: dr n. med. Jerzy Okraszewski

Źródło: GINEKOLOGIA I POŁOŻNICTWO 1 (15) 2010
Słowa kluczowe: ciąża, tętniak, tętnica śledzionowa, leczenie chirurgiczne.
Pełny tekst 263.57 KB

Analiza procesu udzielanych świadczeń medycznych w zakresie opieki perinatalnej i położniczej w grupie pacjentek zgłaszających się do poradni w Bolesławcu

Wstęp. Rzetelność sprawowanego nadzoru stanowi podstawę obniżania zachorowalności perinatalnej i okołoporodowej, w konsekwencji ma wpływ na potencjał biologiczny i intelektualny nowego pokolenia. W artykule przedstawiono przebiegający w zakresie pierwszego stopnia opieki perinatalnej proces opieki nad kobietami w ciąży. Cel. Analiza procesu udzielanych świadczeń medycznych kobietom w ciąży od momentu jego rozpoczęcia i objęcia pierwszym badaniem kontrolnym, częstości sprawowanego nadzoru oraz sposobu rozwiązania ciąży. Materiał i metoda. Badaniem objęto 72 pacjentki ciężarne zgłaszające się kolejno do poradni ginekologiczno – położniczej w Bolesławcu w celu rutynowej, okresowej kontroli położniczej na przełomie lat 2007 i 2008. Dane o przebiegu porodu uzyskiwano podczas kontroli w połogu oraz w trakcie przeprowadzanego wywiadu. Wyniki. Stwierdzono, iż po urodzeniu dziecka pierwsza kontrola położnicza w kolejnej ciąży ma miejsce w wyższym jej zaawansowaniu, a do 10 tygodnia odbywa ją tylko 62% kobiet. Opieka w czasie ciąży przebiega z zalecaną częstością 8 wizyt. Odsetek indukcji porodu wynosi 17%, cięcia cesarskie stanowią 19%. Kontrolę po porodzie w zalecanym terminie odbywa tylko 22% kobiet. Wnioski. Obserwuje się wśród kobiet w ciąży negatywny trend niedoceniania pierwszego badania położniczego i kontroli połogu. W opiece okołoporodowej występuje tendencja do częstszych indukcji i cięć cesarskich, przy jednoczesnym wypełnieniu zaleceń częstości nadzoru w przebiegu ciąży. Operacyjne zakończenie ciąży najczęściej zmusza lekarza położnika do ponownej interwencji zabiegowej podczas kolejnego porodu.
Autor: ROBERT ZIÓŁKOWSKI (1), DOROTA DARMOCHWAŁ-KOLARZ (2), JAN OLESZCZUK (2)
(1) Specjalistyczna Przychodnia Ginekologiczno-Położnicza ,,OMEGA” w Bolesławcu
(2) Katedra i Klinika Położnictwa i Perinatologii UM w Lublinie
Kierownik: prof. zw. dr hab. n. med. Jan Oleszczuk

Źródło: GINEKOLOGIA I POŁOŻNICTWO 1 (15) 2010
Słowa kluczowe: poród, ciąża, opieka w ciąży, badanie położnicze, cięcie cesarskie
Pełny tekst 654.20 KB

Arginina – nowe kierunki oraz możliwości zastosowania w ginekologii i położnictwie

Praca ta stanowi przegląd obecnych doniesień na temat roli, jaką odgrywa L-arginina w ginekologii i położnictwie. Biorąc po uwagę, że niepłodność w Polsce stanowi coraz większy problem, przedstawiono udział L-argininy w syntezie tlenku azotu i w procesie żeńskiej niepłodności. Artykuł ten porusza również problem stresu oksydacyjnego i jego wpływu na płodność kobiety. Przedstawiono wpływ L-argininy na nadciśnienie indukowane ciążą, wewnątrzmaciczne ograniczenie wzrostu płodu, oraz poród przedwczesny.
Autor: VIOLETTA SKRZYPULEC-PLINTA, AGNIESZKA DROSDZOL, WIOLETA ROZMUS-WARCHOLIŃSKA, MATEUSZ MICHALSKI
Katedra Zdrowia Kobiety, Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach
Kierownik: prof. dr hab. n. med. Violetta Skrzypulec-Plinta

Źródło: GINEKOLOGIA I POŁOŻNICTWO 1 (15) 2010
Słowa kluczowe: L-arginina, tlenek azotu, stres oksydacyjny, niepłodność, nadciśnienie, IUGR
Pełny tekst 87.76 KB

Usuwanie łożyska przy cięciu cesarskim techniką pociągania za pępowinę jako znaczący czynnik zmniejszenia utraty krwi

Wstęp. Pociąganie za pępowinę, jako technika ewakuacji łożyska po porodzie pochwowym ma na świecie zwolenników, w Polsce pozostaje kontrowersyjne, obecnie zarzucone. Jego zastosowanie przy cięciu cesarskim jest natomiast praktycznie nieznane, chociaż posiada poważne zalety i nie kryje w sobie niebezpieczeństw, które są mu przypisywane w odniesieniu do porodu pochwowego. Główną zaletą jest zmniejszenie utraty krwi przy operacji cięcia cesarskiego. Niniejsze opracowanie ilustruje ten aspekt. Cel pracy. Celem pracy jest ocena utraty krwi w wyniku wydobywania łożyska metodą klasyczną i sposobem pociągania za pępowinę podczas cięcia cesarskiego. Materiał i metoda. Retrospektywnie zanalizowano parametry utraty krwi przy cięciach cesarskich, wykonanych w szpitalu miejskim w Brilon (Westfalia) w latach 1985–2001. Po wykluczeniu przypadków, których odrębność wskazań lub klinicznego przebiegu wypaczałaby wyniki, wystarczającą dokumentację laboratoryjną otrzymano dla 683 kobiet rozwiązanych cięciem cesarskim.Porównano wartości hemoglobiny i hematokrytu przed i w trzeciej dobie po cięciu cesarskim w dwóch grupach. W grupie pierwszej łożysko oddzielano klasycznie od ściany macicy ręcznie, w drugiej przez pociąganie za pępowinę. Wyniki. Stwierdzono statystycznie wysoce znamienne różnice (ponad dwukrotnie) z mniejszą utratą hemoglobiny i mniejszym spadkiem hematokrytu na korzyść techniki pociągania za pępowinę. Zwłaszcza wysokie ubytki tych parametrów były w tej grupie rzadkie. Wnioski. Czynne oddzielanie łożyska przez pociąganie pępowiny przy operacji cięcia cesarskiego skutecznie zmniejsza utratę krwi w porównaniu z tradycyjnym ręcznym oddzielaniem.
Autor: JÓZEF PRZYBYŁO
Städtisches Krankenhaus „Maria-Hilf” in Brilon / Westfalen, Germany
Ordynator oddziału ginekologiczno–położniczego: dr Aref Latif

Źródło: GINEKOLOGIA I POŁOŻNICTWO 1 (15) 2010
Słowa kluczowe: cięcie cesarskie, łożysko, utrata krwi
Pełny tekst 207.02 KB

Miejsce kwasu kynureninowego w procesach rozrodu

W pracy przedstawiono metabolizm i znaczenie kwasu kynureninowego w procesach rozrodu. Dotychczas, duże zainteresowanie budziła rola kwasu kynureninowego w ośrodkowym układzie nerwowym, z tego powodu, że jest on jedyną, znaną do tej pory, występującą fizjologicznie substancją hamującą miejsca glicynowe receptorów NMDA komórek nerwowych, posiadającą właściwości niespecyficznego hamowania receptorów aminokwasów pobudzających. Badania ostatnich lat coraz częściej dotyczą znaczenia kwasu kynureninowego poza ośrodkowym układem nerwowym.
Autor: PAWEŁ MILART
Pracownia Technik Diagnostycznych Uniwersytetu Medycznego w Lublinie
p.o. Kierownika: dr hab. med. Paweł Milart

Źródło: GINEKOLOGIA I POŁOŻNICTWO 1 (15) 2010
Słowa kluczowe: kwas kynureninowy, prokreacja
Pełny tekst 332.63 KB

Niektóre nowsze aspekty patomechanizmu i leczenia tokolitycznego zagrażającego porodu przedwczesnego

Poród przedwczesny oraz związane z nim zjawisko wcześniactwa stanowią istotne zagadnienie we współczesnym położnictwie, tak z uwagi na problem okołoporodowej zachorowalności i umieralności noworodków, jak i występowania odległych powikłań w zakresie ich rozwoju psychicznego i fizycznego. Patogeneza zagrażającego porodu przedwczesnego nie jest dokładnie poznana, przypuszcza się, że istnieje kilka niewykluczających się mechanizmów patogenetycznych. Złożoność w zakresie patogenetycznych procesów prowadzących do wystąpienia objawów porodu przedwczesnego warunkuje zróżnicowanie możliwości postępowania terapeutycznego. Opublikowane dotychczas wyniki badań dotyczących oceny skuteczności tokolizy z użyciem donorów tlenku azotu (nitrogliceryna) oraz blokerów kanałów wapniowych (nifedypina), jakkolwiek nadal dyskusyjne, wskazują na porównywalną lub większą skuteczność i wyższy poziom bezpieczeństwa dla matki i szczególnie dla płodu (występowanie znacząco mniejszych skutków ubocznych) w odniesieniu do fenoterolu i siarczanu magnezu. Stosowanie nitrogliceryny lub nifedypiny zarówno w przypadku intensywnego, krótkotrwałego, jak i długotrwałego leczenia tokolitycznego znajduje coraz więcej zwolenników. Autorzy badań zwracają również uwagę na konieczność przeprowadzenia dalszych badań dotyczących zastosowania nitrogliceryny i nifedypiny w leczeniu zagrażającego porodu przedwczesnego.
Autor: ALFRED REROŃ, HUBERT HURAS, PIOTR OSSOWSKI
Klinika Położnictwa i Perinatologii Uniwersytetu Jagiellońskiego, Collegium Medicum w Krakowie
Kierownik: prof. dr hab. med. Alfred Rerom

Źródło: GINEKOLOGIA I POŁOŻNICTWO 1 (15) 2010
Słowa kluczowe: blokery kanału wapniowego, donory tlenku azotu, leczenie tokolityczne, zagrażający poród przedwczesny.
Pełny tekst 133.24 KB

Rzadkie przypadki ciąż bliźniaczych

W ciągu ostatnich dekad obserwuje się stale zwiększającą się ilość ciąż mnogich, wśród których najwyższy odsetek stanowią ciąże bliźniacze. W chwili obecnej uważa się, że w krajach rozwiniętych około 50% tych ciąż związanych jest z działalnością lekarską, a zwłaszcza z technikami wspomaganego rozrodu oraz hormonalnym leczeniem niepłodności. W niniejszej publikacji przedstawiono rzadkie przypadki ciąż bliźniaczych.
Autor: FILIP DOKTOROWICZ, ANETA PORĘBA, RYSZARD PORĘBA
Katedra i Oddział Kliniczny Ginekologii i Położnictwa w Tychach
Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach
Kierownik: prof. zw. dr hab. n. med. Ryszard Poręba

Źródło: GINEKOLOGIA I POŁOŻNICTWO 1 (15) 2010
Słowa kluczowe: ciąża bliźniacza, ciąża ryzyka
Pełny tekst 562.52 KB

Ocena obrazów histopatologicznych endometrium u pacjentek z zespołem androgennym z uwzględnieniem wzorca miesiączkowania

Cel pracy. Ocena obrazów histopatologicznych endometrium u pacjentek z zespołem androgennym z uwzględnieniem wzorca miesiączkowania. Materiał i metody. Materiał stanowiło 231 pacjentek w wieku 18-35 lat (śr.23,46± 4,38) hospitalizowanych w Klinice Endokrynologii Ginekologicznej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego w latach 2003-2005 z powodu zespołu androgennego. Pacjentki podzielono w zależności od wzorca miesiączkowania na 4 grupy: eumenorrhoea(n=66), polymenorrhoea( n=32), oligomenorrhoea(n=93), amenorrhoea secundaria(n= 40). Grupę kontrolną stanowiło 40 zdrowych kobiet z regularnymi miesiączkami, bez cech androgenizacji. U każdej pacjentki poddano analizie następujące dane: wiek metrykalny, wiek menarche, Indeks Masy Ciała (Body Mass Index-BMI) oraz oceniano obrazy histopatologiczne endometrium po pobraniu materiału przy użyciu sondy Pipelle. Analizy statystycznej dokonano przy pomocy testów: Anova, chikwadrat oraz testu na równość dwóch frakcji z dwóch prób. Wartości p
Autor: EWA RUDNICKA, STANISŁAW RADOWICKI
Klinika Endokrynologii Ginekologicznej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego
Kierownik: prof. zw. dr hab. n. med. Stanisław Radowicki

Źródło: GINEKOLOGIA I POŁOŻNICTWO 1 (11) 2009
Słowa kluczowe: hiperandrogenizm, zaburzenia miesiączkowania, androgeny, biopsja endometrium.
Pełny tekst 108.74 KB

Stężenie adiponektyny u otyłych kobiet z zaburzeniami miesiączkowania i insulinoopornością

Wstęp. Adiponektyna poprawia tolerancję glukozy i insulinowrażliwość tkankową, a ponadto posiada właściwości przeciwmiażdżycowe i przeciwzapalne. W przebiegu PCOS często dochodzi do zaburzeń metabolicznych, takich jak otyłość, zaburzenia gospodarki tłuszczowej i węglowodanowej. Dotychczasowe wyniki badań sugerują, iż rolę w etiopatogenezie zespołu, a zwłaszcza rozwoju zaburzeń metabolicznych mogłaby pełnić adiponektyna. Materiały i metody. Do badań zakwalifikowano chore z rozpoznanym zespołem policystycznych jajników. Grupę porównawczą stanowiły zdrowe kobiety z regularnymi cyklami miesiączkowymi. W obrębie każdej z grup wyodrębniono pacjentki z prawidłową masą ciała i otyłością. Krew do badań pobierano między 2-5 dniem cyklu, celem wykonania oznaczeń adiponektyny oraz wskaźników insulinooporności, a także oceniono BMI pacjentek. Wyniki. Średni wiek pacjentek i BMI w grupie badanej oraz kontrolnej były porównywalne. Wskaźnik HOMA był znamiennie wyższy u pacjentek otyłych w porównaniu do pacjentek z prawidłową masą ciała w grupie badanej i porównawczej. Obliczając wskaźnik Quicki wykazano znamienną statystycznie różnicę pomiędzy otyłymi pacjentkami grupy badanej i porównawczej, a także pomiędzy pacjentkami otyłymi i z prawidłową masą ciała. Wykazano znamiennie niższe stężenia adiponektyny w surowicy krwi w grupie badanej. Ponadto zarówno w grupie badanej, jak i porównawczej stężenia adiponektyny były wyższe u pacjentek z prawidłową masą ciała. Nie wykazano korelacji pomiędzy wskaźnikami insulinooporności oraz masą ciała i BMI a stężeniem adiponektyny w surowicy krwi. Wnioski. Wydzielanie adiponektyny przez tkankę tłuszczową u kobiet z zespołem policystycznych jajników jest obniżone. Na stężenie adiponektyny w surowicy krwi nie wpływa otyłość i insulinopoprność tkankowa.
Autor: PIOTR SKAŁBA, DOROTA KUGLIN, ANNA DĄBKOWSKA-HUĆ
Klinika Endokrynologii Ginekologicznej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego
w Katowicach
Kierownik: prof. dr hab. n. med. Piotr Skałba

Źródło: GINEKOLOGIA I POŁOŻNICTWO 1 (11) 2009

Słowa kluczowe: adiponektyna, insulinooporność, otyłość, zespół policystycznych jajników.
Pełny tekst 125.79 KB
[1] 2 3 ... 9 10 11 |dalej

Copyright © 2006-2014, Wszelkie prawa zastrzeżone Medical Project Poland Sp. z o.o.