Publikacje

Wstęp: Obniżenie stężenia hormonów płciowych występujące w okresie menopauzy prowadzi do znacznego zaburzenia gospodarki wapniowo- fosforanowej oraz do odwapnienia kości. Najszybszą progresję skoliozy idiopatycznej obserwujemy w okresie poprzedzającym oraz bezpośrednio po wystąpieniu menarche, kiedy to „gra hormonalna” wykazuje zmiany wyrażające się odmiennymi poziomami hormonów płciowych. W obu przypadkach zaburzenie wydzielania hormonów płciowych wpływa na funkcjonowanie gospodarki wapniowo- fosforanowej. Materiał i metody: Badaniami objęto 109 dziewczynek. W grupie tej było 50 dziewczynek ze skoliozą idiopatyczną (grupa A) w wieku 11-14 lat oraz 59 zdrowych (33-grupa B1 oraz 26- grupaB2) w tym samym wieku. Wielkość skrzywienia w dniu badania wynosiła średnio 310±110 (min.=100, max.=600). Wielkość ta oceniana była metodą Cobba Wśród dziewczynek ze skoliozą 26 było przed menarche, natomiast 24 po menarche. W grupie dziewczynek zdrowych 19 dziewczynek było przed menarche, natomiast 40 po menarche Wyniki: Analiza wyników wykazała, że poziom estradiolu u dziewczynek zdrowych (grupa B1 i B2) jest wyraźnie wyższy niż u dziewczynek chorych (grupa A) zarówno u dziewczynek przed i po menarche. Przeprowadzone testy statystyczne wykazały wystąpienie różnic istotnych statystycznie pomiędzy średnimi wynikami dziewczynek zdrowych i chorych niemiesiączkujących i miesiączkujących. Podobnie jak w przypadku estradiolu stężenie PTH u dziewczynek zdrowych było znacząco wyższe w porównaniu do chorych rówieśniczek. Przeprowadzone analizy wykazały wystąpienie różnic istotnych statystycznie pomiędzy wynikami dziewczynek zdrowych i chorych. We wszystkich grupach badawczych poziom wapnia był prawidłowy. Przeprowadzona analiza stężenia jonów wapniowych wykazała brak różnic istotnych statystycznie pomiędzy grupami dziewczynek zdrowych i chorych zarówno przed jak i po menarche. Wnioski: Na podstawie uzyskanych wyników stwierdzono, że u dziewcząt ze zdiagnozowaną skoliozą idiopatyczną występuje obniżony poziom estradiolu w porównaniu do ich zdrowych rówieśniczek. Podobne dane uzyskano dla parathormonu. Obserwowane zaburzenia wydzielania hormonów stwarza układ metaboliczny podobny do obserwowanego u kobiet w okresie pomenopauzalnym, u których występuje aktywna destrukcja tkanki kostnej.

Usztywnienie kręgów w postaci spondylodezy tylnej lub przedniej międzytrzonowej jest powszechnie akceptowaną i stosowaną metodą leczenia operacyjnego skolioz idiopatycznych [1]. Zagadnienie odległych skutków spondylodezy jest często podejmowane w światowym piśmiennictwie [1, 2, 3, 4, 5]. Z badań tych wynika, że długoletnim okresie obserwacyjnym ograniczenie ruchomości kręgosłupa w części lędźwiowej kręgosłupa obniża jakość życia pacjentów związaną ze zdrowiem [5]. Stwierdzono również, że u chorych ze skoliozą prowadzonych zachowawczo, jak i po przebytym leczeniu operacyjnym, stwierdzono zwykle większą częstość występowania dolegliwości bólowych kręgosłupa w stosunku do zdrowej populacji [6]. Celem naszych badań była ocena stopnia dolegliwości bólowych kręgosłupa w jego części lędźwiowej i jego wpływu na czynności dnia codziennego u chorych leczonych operacyjnie z powodu skoliozy idiopatycznej, w zależności od rozległości spondylodezy.

Wstęp: Tradycyjną metodą leczenia choroby zwyrodnieniowej dysków szyjnych jest dyscektomia i spondylodeza przednia. Konsekwencją usztywnienia może być nasilenie lub przyspieszenie rozwoju zmian zwyrodnieniowych w sąsiednich segmentach. Sztuczny dysk szyjny pozwala na zachowanie ruchomości operowanego segmentu, równocześnie odbarczając struktury nerwowe i zmniejszając dolegliwości bólowe. Celem pracy jest kliniczna i obrazowa ocena wyników leczenia operacyjnego choroby dyskowej jedno lub wielopoziomowej metoda alloplastyki szyjnej

Wieloośrodkowe prospektywne badania przeprowadzone na grupie na 872 chorych opublikowane w 2004 roku (10) określają liczbę komplikacji na 23% z czego 14% chorych wymagało reoperacji. Podział tych komplikacji był następujący: 9,7% ogólne, 8,6% neurologiczne, 5,6% infekcje, 3,6% uszkodzenie opony. Wskaźnik komplikacji był ściśle skorelowany z wagą czy też nadwagą pacjenta i rozległością spondylodezy. Przedstawiona na podstawie przeglądu piśmiennictwa liczba komplikacji w chirurgii kręgosłupa pokazuje szeroki ich wachlarz, chociaż liczba ciężkich powikłań systematycznie zmniejsza się. Liczba ciężkich powikłań jest wprost proporcjonalna do złożoności procedury operacyjnej, lecz również zależy od stanu ogólnego pacjenta (otyłość).

Autorzy opisują własne doświadczenia związane z leczeniem chorego z raną kłutą klatki piersiowej u którego nietypowy przebieg krwawienia z drenu założonego do klatki piersiowej był przyczyną rozpoznania uszkodzenia serca dopiero w trakcie torakotomii a nietypowe krwawienie było spowodowane powstaniem mechanizmu zastawkowego w ranie serca.

Cel pracy: Ocena rozkładu nacisków na podeszwowej stronie stóp u chorych po operacyjnym leczeniu złamania końca bliższego kości udowej. Materiał i metodyka: Oceniono 22 chorych, obojga płci, w wieku 58-76 lat, po operacyjnym leczeniu złamania szyjki kości udowej (9 chorych) lub złamania przezkrętarzowego (13 chorych), oraz po zakończeniu leczenia rehabilitacyjnego. Badanie wykonano po średnio 2.8 lat po leczeniu operacyjnym. Grupę kontrolną stanowiło 40 osób (osoby obojga płci, podobnym wieku, bez stwierdzanych patologii w zakresie narządu ruchu). Wykonywano badanie podmiotowe, przedmiotowe, radiologiczne, oraz statyczne i posturalne badanie pedobarogaficzne. Celem oceny rozkładu nacisków na podeszwowej stronie stóp podzielono je na strefy wg Blomgren. Wyniki: U wszystkich chorych stwierdzono ograniczenie zakresu ruchu w stawie biodrowym operowanej kończyny, u chorych po operacyjnym zespoleniu złamania pełny jego zrost, a w 7 przypadkach zaawansowane zmiany zwyrodnieniowe stawu biodrowego. U chorych po implantacji endoprotezy nie stwierdzono cech jej obluzowania. Badaniem pedobarograficznym wykazano: u 12 badanych obniżenie wartości nacisków w strefach T i H po stronie operowanej, u 6 w strefach MT1- MT5, u 3 we wszystkich strefach i u jednego badanego zwiększenie nacisków w strefach T i H. U wszystkich chorych stwierdzono zwiększenie nacisków w zakresie kończyny nie operowanej. Wniosek: Badanie pedobarograficzne wykazało brak pełnego powrotu do prawidłowego rozkładu nacisków na podeszwowej stronie stóp u wszystkich badanych chorych po 2.8 lat po leczeniu operacyjnym złamania końca bliższego kości udowej.

Introduction. Physical activity is an important factor both composing human ability and influencing health status. Unspecific physical activity, especially in earlier life periods, generates a kind of potential, which can influence functioning of the elderly. Physical fitness, giving not only independence in some extend, but also abilities of coping with unpredicted situations, requiring involvement of coordination, skills, especially balance skills, are recognized as essential in such an age group It is presently one of leading research directions, conducted with priority of fall prevention among the elderly. Nonetheless, the question of posture and balance control applies to individuals of every age. An objective control of balance skills (body stability) seems important, as recognizing any deficits in this respect can be a valuable indication towards establishing specific preventive actions, soothing such deficits or minimizing consequences of a potential fall. The aim of the study was to define the influence of level of previous physical activity on body stability in aged individuals. Material and methods. Over 100 volunteers, aged 20 – 70 years, with some outnumber of females, took part in the study. Data about intensity and characteristics of present and past physical activity was taken from participants. Balance and body stability were measured with AMTI stabilographic platform. Balance regulation skills and stability (stability safety margin) were assessed. The stabilographic data, with subjects’ age and physical activity, were analyzed statistically. Results. The findings indicate interpersonal heterogeneity of body stability regulation ability, stability and reaction time. A tendency towards worse results was seen in subjects over 50 years of age, as compared to younger participants, especially in stability, manifested by increased [so called] safety margin, especially during backward swings. A tendency towards better results was observed in subjects formerly more physically active, regardless the age. The correlation was not thoroughly consistent, however Conclusions. Interpersonal heterogeneity of body stability and tendency for its declining with aging indicate that risk of falls among aged people does appear, but varies interpersonally. Better results, normally achieved by more active persons, suggest it purposeful to treat physical activity as a longdistance prophylaxis. Physical activities engaging coordination and balance control to a greater extend seem more beneficial in this respect.

Cel: Celem pracy była ocena wyników leczenia całkowitego przerwania ciągłości ścięgna Achillesa u chorych uprawiających sport. Materiał i metodyka: Przedmiot badań stanowiło 9 chorych (2 kobiety, 7 mężczyzn), średnia wieku 32 lata. Przyczyną urazu było przeciążenie kończyny w trakcie uprawiania sportu. Wszystkich chorych leczono operacyjnie, zastosowano szew Kesslera, a u 2 chorych dodatkowo przeszczep z pasma biodrowo-piszczelowego. Unieruchomienie w zgięciu podeszwowym utrzymywano przez okres 3 miesięcy (przez 6 tygodni unieruchomienie ciągłe). U wszystkich chorych zastosowano leczenie rehabilitacyjne, które rozpoczynano bezpośrednio po zabiegu chirurgicznym. Okres obserwacji wynosił śr. 4.1 lat. Wykonano badania podmiotowe, przedmiotowe, ultrasonograficzne oraz pedobarograficzne. Wyniki: Po 6 tyg. po zabiegu operacyjnym stwierdzano po stronie urazu zmniejszenie maksymalnych i średnich nacisków podstopnych, szczególnie w obrębie tyłostopia. Po okresie rehabilitacji u wszystkich chorych stwierdzono powrót prawidłowej funkcji kończyny. W trakcie leczenia rehabilitacyjnego stwierdzano normalizację nacisków na podeszwowej stronie stóp. Wnioski: 1) Właściwym sposobem leczenia uszkodzeń ścięgna Achillesa jest leczenie operacyjne uzupełnione intensywną kinezy- i fizykoterapią. 2) Leczenie operacyjne powinno polegać na odtworzeniu poprawnych stosunków anatomicznych uwzględniających rotację włókien w obrębie ścięgna. 3) Badanie pedobarograficzne jest czułym wskaźnikiem monitorowania leczenia rehabilitacyjnego po operacyjnej rekonstrukcji przerwania ciągłości ścięgna Achillesa.

Wstęp: Leczenie ciężkich obrażeń ciała stanowi jedno z najbardziej istotnych wyzwań dla współczesnej medycyny. Materiał: Dokonano analizy 63 historii chorób , poszkodowanych , którzy zostali przyjęci do Szpitalnego Oddziału Ratunkowego WSS nr 5 w Sosnowcu. Do grupy tej zaliczono wyłącznie chorych z ciężkimi obrażeniami ciała z co najmniej 25 punktami ISS. Wyniki: W analizowanej grupie dominowali mężczyźni (73%) , średni wiek poszkodowanych wyniósł 41 lat, zaś mediana ciężkości urazu 45 pkt. ISS. Mediana liczby okolic ciała , które doznały urazu wyniosła 3. 23,8% poszkodowanych wymagała wykonania w trybie natychmiastowym zabiegów operacyjnych, natomiast 14,3 % zmarło w Sali Urazowej po nieudanych próbach resuscytacji. Pozostałych po wstępnej diagnostyce i stabilizacji przekazano celem dalszego leczenia do oddziałów klinicznych szpitala. Omówienie: Omówiono wyniki oceny przyjętego algorytmu organizacyjnego oraz zasad postępowania opartych o system ATLS w kontekście postępowania z poszkodowanymi z ciężkimi obrażeniami ciała.

Wstęp. Celem pracy jest ocena wyników leczenia złuszczenia dalszej nasady kości promieniowej u dzieci. Materiał i metody. Przebadano 20 dzieci, w wieku od 12 do 18 lat. Średni okres obserwacji wynosił 13,4 miesiąca. Badanie obejmowało kliniczną ocenę funkcji kończyny w porównaniu do kończyny zdrowej, oraz badanie radiologiczne. Na radiogramach wyznaczono kąt nachylenia dłoniowego (RI) oraz kąt nachylenia promieniowego (RT) dalszej nasady kości promieniowej kończyny po urazie. W badaniu stwierdzono prawidłową ruchomość kończyny we wszystkich przypadkach, oraz nieznaczne obniżenie siły chwytu ręki w 2 przypadkach. Wnioski. Na radiogramach stwierdzono ogólną tendencję do grzbietowego zagięcia dalszej nasady kości promieniowej (średni kąt RI wynosił 0,750), oraz prawidłowy kąt nachylenia promieniowego (średni kąt RT wynosił 21,80); odnotowano także 1 przypadek nadmiernego zagięcia dłoniowego dalszej przynasady w stosunku do trzonu kości promieniowej. Złuszczenie dalszej nasady kości promieniowej goi się bez powikłań w większości przypadków. Wygojenie złuszczenia w warunkach nieznacznego zagięcia grzbietowego nasady nie skutkuje ograniczeniem funkcji kończyny.