Publikacje

Wstęp. Choroba dyskowa jest najczęstszą przyczyną bólów kręgosłupa lędźwiowego w populacji osób w wieku produkcyjnym. Większość przypadków dyskopatii można z powodzeniem leczyć w sposób zachowawczy. W przypadku utrzymywania się dolegliwości bólowych pomimo prawidłowo prowadzonego leczenia zachowawczego przez okres od 6 do 12 tygodni należy rozważyć konieczność leczenia operacyjnego. Od kilku lat dostępne są dystraktory międzykolczyste których zaletą jest niewielka inwazyjność i duże bezpieczeństwo stosowania. Ich działanie polega na odciążeniu tylnej kolumny kręgosłupa co w konsekwencji redukuje ból. Cel pracy. Celem pracy jest ocena wyników klinicznych i radiologicznych leczenia operacyjnego objawowej choroby dyskowej w odcinku lędźwiowym za pomocą dystraktora międzykolczystego InSwing. Materiał i metody. Spośród 150 chorych operowanych w Klinice z użyciem dystraktora międzykolczystego InSwing ocenie poddano 51 chorych którzy spełnili kryteria okresu obserwacji i odpowiedzieli na serię ankiet dotyczących stanu klinicznego. Średni czas obserwacji wynosił 22 miesiące. Średni wiek w momencie operacji wynosił 37 lat.

Lumbar spinal stenosis is a common condition in elderly patients and also one of the most common reasons to perform spinal surgery at an advanced age. Classical treatment is based on wide or limited surgical decompression, procedure for which many variants have been reported. However it can be a heavy intervention in elderly patients and carries a risk of iatrogenic instability. Lumbar stenosis is a dynamic phenomena as the diameter and surface of the spinal canal decreses during sagittal extension due to bulging of the disc. The rationale of the interspinous implants is to restrain extension thus avoiding the occurrence of neurogenic claudication. Over the time, however, their indications have widened to other degenerative conditions. In vitro studies have showed an effect of intradiscal pressure and unloading of facet joints. Evidence remains, however sparse as to their effectiveness. There is limited clinical evidence as to their results in spinal stenosis but not much in other indications. The use of a tension band has been reported but its true effect never truly analyzed. In an in-vivo animal study we reported the effect of a novel interspinous device with an added tension band on segmental instability. It decrease abnormal flexion motion and restores spinal stiffness.

Zmiany wytwórczo-zniekształcające kręgosłupa szyjnego zwykle wymagają wsparcia biomechanicznego. Leczenie dyskopatii szyjnej zapoczątkowane przez Clowarda upowszechniło się, a postęp w działalności bioinżynierii sprawił, że nastąpił wyraźny postęp w chirurgii szyi. Obok przeszczepów kostnych pojawił się cement, oraz wyroby-protezy międzytrzonowe z nowych materiałów jak: stop tytanu, a ostatnio materiały pochodzenia węglowego, polimery lub inne kompozyty. Znaczącym postępem w leczeniu szyi było wprowadzenie do praktyki chirurgicznej w roku 1999 jednoczesnej stabilizacji międzytrzonowo-natrzonowej zintegrowanym płytko-czopem. Metoda ta zaistniała pod nazwą D•Fun•M (Double•Functional•Method). Efektywność tej metody wynika z jednoczesnego zapobiegania osiadaniu kręgosłupa związanego głównie z jakością blaszki granicznej (utrzymanie pooperacyjnej dystrakcji) i skutkom rozciągania związanego z przeprostem. Do podsumowań zawartych w pracy wykorzystano wyniki leczenia 497 pacjentów, w tym 185 z użyciem metody D•Fun•M i odniesiono je do z tradycyjnej metody Clowarda.

Leczenie operacyjne dyskopatii szyjnej polega na odbarczeniu kanału kręgowego ze stabilizacją operowanego segmentu kręgosłupa. Materiał obejmuje grupę 1904 chorych. Analizowano pacjentów operowanych w latach 2001 do połowy 2009, kolejno sposobem Clowarda, z zastosowaniem implantów międzytrzonowych wsuwanych tytanowych i węglowych wypełnionych syntetyczną kością. Oceniano w okresie wczesnym (do 1 miesiąca) i późnym (powyżej 1 miesiąca) przypadki reoperacji. Do oceny użyto metody tabel wielodzielnych i testu Chi2 na poziomie istotności 0,05. Zaobserwowano największy odsetek reoperacji kolejno w grupach z zastosowaniem kołka kostnego, cage tytanowego, cage węglowego bez kolców i z kolcami. Nie zaobserwowano żadnego przypadku reperacji przy zastosowaniu kolejno Cornerstone, C-Disk (bez kolców), C-Disk (z kolcami) i Neocif. Ilość powikłań wczesnych i odległych stanowi niewielki procentowo odsetek co świadczy o uzyskaniu w bardzo dobrej stabilizacji. Zastosowanie implantów międzytrzonowych wsuwanych z dodatkowymi kolcami zmniejsza odsetek przypadków z przemieszczeniem implantów i niestabilnością pooperacyjną w porównaniu do implantów o bezkolcowej powierzchni styku.

In multilevel cervical myelopathy (MCM) the cord is compressed by soft and hard components, both at the discal level and behind the vertebral bodies. This may necessitate to perform multiple corpectomies in order to achieve adequate decompression. It is well known that multiple corpectomies are fraught with a high incidence of fixation failure. This may dictate the use of postoperative halo immobilization or the use of posterior laminoplasty for decompression. We opted the use of a “hybrid” technique for anterior decompression of 3-4 levels. This is combination of corpectomies and discectomies preserving a vertebral bridge in the area of the decompression for further anchorage of the cervical plate. We present our long term results using this technique. Reviewed 47 patients with MCM operated on with the hybrid method between 1999-2008. 24 had a 3 level surgery, 23 a 4 level decompression. Age ranged 46 to 83(mean 64). The 3L patients underwent 1 level corpectomy and single level discectomy. The 4L had either 1 level corpectomy and 2 level discectomy or 2 level corpectomy leaving a vertebral bridge the middle. All patients were instrumented using discal and vertebral body cages filled with autogenous local bone supplemented with an anterior dynamic plate to allow for postoperative subsidness. The plate was always attached with 2 screws to the vertebral bridge within the area of decompression. Operative time ranged between 2-4h. Only one patient deteriorated neurologically following surgery. All patients were placed only in a Philadelphia collar up to 6 weeks. Hospital stay ranged between 3-7 days (3.4). At follow up (15-84 months) neither hardware problems nor radiological pseudoarthroses were detected using flexion extension films. Satisfaction rate using the visual pain scale, showed marked reduction of cervical pain (from 51.12 to 1.81) only one patient reported increase of neck pain.. We have found the hybrid technique as a safe, well tolarated and efficient method for long anterior decompression of MCM.

Leczenie dysfunkcji kręgosłupa w obszarze potyliczno-szyjnym i szyjnym stanowi duże wyzwanie i wymaga nietypowego wsparcia biomechanicznego implantami. Trudność stanowiło jednoczesne mocowanie potylicy i kręgów szyjnych do belki nośnej/pręta. Stosowane dotychczas drut ortopedyczny, haki i śruby potyliczne oraz szyjne zastąpiono kotwicą. Instalacja kotwicy w kości polega na jej obróceniu o 90o we wcześniej przygotowanym gnieździe. Osadzanie jest łatwe śródoperacyjnie, przez chirurga kontrolowane pod względem biomechanicznym i ogranicza potrzebę częstej diagnostyki z X-ray. Pewność stabilizacji z kotwicą zależy od jakości kości, sposobu jej osadzenia jest większa niż przy zastosowaniu innych implantów. Badania biomechaniczne i kliniczne potwierdziły akceptowalność metody O•C•A•M i rozszerzyły możliwości wsparcia schorzeń rejonu potyliczno-szyjnego.

Occipito-cervical fixation is used in rheumatoid arthritis patients with atlanto-axial subluxation and sub-axial instability or vertical displacement of the odontoid. To date, plates with hooks, wires or screws have been used to achieve internal fixation. We performed a clinical trial with a fixation system that uses bicortical / unicortical occipital clamps and lateral mass / pedicle screws or laminar clamps (OCAM System LFC Poland) for vertical displacement of the odontoid in two rheumatoid arthritis patients and one trauma patient. Material and methods: two women and one man (32 – 81 years) were treated. All 3 patients were intubated awake. They were turned prone into the operating table under fluoroscopic vision. A three point head fixation system was used for stabilization. The foramen magnum was opened and the posterior arch of c1 was removed. Trans-operative neuromonitoring was used in one patient. A rectangular orifice was drilled on both sides of the midline of the occipital bone and the ocam clamps were introduced and rotated so as to secure them between the inner and outer table. Similar holes were drilled bilaterally on c2, c3 or c4 laminas. Clamps were secured either uni or bicortically. Two titanium rods were connected and secured to the clamps. A cancellous rib autograph was used to obtain fusion. Patients were followed clinically and radiographically for at least 6 months (range 6 – 14 months). Results: no immediate postoperative complications were observed. All 3 patients experienced improvement in neck and head pain. All three remained neurologically stable. Conclusion: this preliminary report confirms the usefulness of the ocam system that achieves internal fixation with a straight forward surgical technique that offers the possibility of avoiding the potential complications of lateral mass or pedicular screws with laminar clamps. Longer follow up is needed to draw final conclusions.

W artykule przedstawiono przykłady stabilizacji potyliczno-szyjnej za pomocą kotwic OCAM/DERO w patologiach pogranicza czaszkowo-kręgosłupowego i porównano je z innymi stosowanymi rozwiązaniami. Ocenę przeprowadzono na podstawie badań biomechanicznych i klinicznych. Analizowano przebieg leczenia chorych operowanych w Klinice Ortopedii i Rehabilitacji w Zakopanem w latach 2000-2009. Stabilizację potyliczno-szyjną zastosowano w różnych patologiach pogranicza czaszkowo-kręgosłupowego u 25 chorych (9 kobiet, 16 mężczyzn). Wiek chorych 8 do 72 lat (śednio 40 lat). Przyczyny leczenia operacyjnego były następujące: złamanie urazowe zęba obrotnika typ II ze złamaniem łuku tylnego kręgu C1 bez objawów uszkodzenia rdzenia - u 15 chorych, złamanie patologiczne kręgu C2 z przednim zwichnięciem kręgu C1 z powodu przerzutu nowotworowego, bez ubytków neurologicznych - u 4 chorych, guz wewnątrzrdzeniowy potylica-C2 z objawami rozpoczynającego się porażenia czterokończynowego - u 1 chorej, wrodzona patologia pogranicza czaszkowo-kręgosłupowego z rozpoczynającym się podwichnięciem – 3 chorych, postępujące podwichnięcie potylica/C1/C2 w przebiegu rzs – 1 chora, zniszczenie trzonu C2 w przebiegu gruźlicy – 1 chory. Przebieg pooperacyjny u wszystkich chorych był niepowikłany. Zastosowany implant typu kotwica potyliczna zastępuje wkręty kostne, druty lub haki. Mała wysokość kotwicy ponad łuską kości potylicznej sprzyja prawidłowemu gojeniu rany pooperacyjnej. Ze względu na dużą wytrzymałość mocowania implantu w kości nie jest wymagane stosowanie kołnierza w okresie pooperacyjnym. W okresie obserwacji pooperacyjnej (12 mies.) u wszystkich chorych uzyskano pełną spondylodezę potyliczno-szyjną, pacjenci ze złamaniami patologicznymi kontynuowali leczenie onkologiczne, nie obserwowano u nich zaburzeń neurologicznych funkcji kończyn.

Celem pracy jest ocena skuteczności presoterapii przy zastosowaniu ubrań uciskowych firmy Medical Z jako metody wspomagającej w leczeniu blizn i bliznowców pooparzeniowych. Nowatorstwo badanych produktów polega na stosowaniu tkanin ,które mają właściwości termoregulacyjne, są miękkie i delikatne co zwiększa komfort noszenia i nie powoduje podrażnień skóry. Materiał stanowiło 20 pacjentów hospitalizowanych w Oddziale Rehabilitacji Centrum Leczenia Oparzeń w latach 2006-2007.Badana grupę stanowiło 18 mężczyzn i 2 kobiety w wieku od 18 do 50 lat z oparzeniem termicznym IIa/IIb° i III° o powierzchni oparzenia od 2% do 60% TBSA. Pacjenci nosili ubrania uciskowe Medical Z, które były szyte na miarę indywidualnie. Materiał zapewniał ucisk od 17-24 mmHg, pacjenci nosili ubrania przez 20-24 h na dobę. W momencie rozpoczynania terapii pacjenci potrzebowali 1-2 tygodniowego okresu adaptacji, który polegał na stopniowym wydłużaniu czasu terapii. Obserwację prowadzono przez okres od 5 do 12miesięcy. Wyniki: U wszystkich pacjentów po zastosowaniu ubrań uciskowych MedicalZ zaobserwowano poprawę w leczeniu blizn przyrosłych widoczną jako zmianę zabarwienia(jaśniejsza blizna), spłaszczenie oraz poprawę elastyczności(zwiększenie zakresu ruchomości w stawach objętych oparzeniem). Wnioski: 1. Wśród badanych pacjentów stosujących ubranie uciskowe Medical Z zaobserwowano znaczną poprawę wyglądu kosmetycznego blizny.

Celem pracy jest zaprezentowanie skuteczności działania opatrunków Medipatch Gel Z i Medigel Z w terapii blizn pooparzeniowych. Badaniem objęto pacjentów hospitalizowanych w Centrum Leczenia Oparzeń w okresie od listopada 2006 do lutego 2008 roku. Materiał stanowiło 37 pól badawczych, tj. blizn pooparzeniowych obejmujących różne okolice ciała u 30 pacjentów. Obserwacji poddano zarówno pacjentów leczonych zachowawczo, jak i chirurgicznie. Opatrunek stosowany był na blizny codziennie przez okres trzech tygodni, przez 12 godzin na dobę. Terapię kontynuowano w leczeniu ambulatoryjnym, zgodnie z zaleceniami. Skuteczność opatrunku oceniano obiektywnie (ocena fotograficzna) i subiektywnie (skala własna, odczucia pacjenta). Wyniki: w większości przypadków uzyskano zadowalający efekt kosmetyczny stosowania opatrunków Medipatch Gel Z i Medigel Z, bez jakichkolwiek działań ubocznych. Wnioski. (1). Opatrunek Médipatch Gel Z i Médigel Z znacznie poprawia wygląd kosmetyczny i elastyczność blizny i jest on dobrze tolerowany przez pacjentów. (2). Produkt z powodzeniem jest stosowany na trudne do zaopatrzenia presoterapią okolice ciała. (3). Żel posiada właściwości hipoalergiczne. (4). Opatrunek Médipatch Gel Z i Médigel Z może być stosowany jednocześnie z ubraniem uciskowym przynosząc najlepsze efekty terapeutyczne.