Publikacje

Ultrasonografia trójwymiarowa i sonoangiografia 3D są najnowocześniejszym obecnie osiągnięciem technologii wykorzystywanym w ultradźwiękowym obrazowaniu zmian w miednicy mniejszej u kobiet. Badanie “3D” pozwala w wielu trudnych przypadkach na unikalną i precyzyjną ocenę uzyskanych informacji. Poznanie nowoczesnego sposobu wykorzystania tej metody, umożliwia precyzyjną wstępną diagnostykę różnicową zmian złośliwych i niezłośliwych jajników u kobiet.

Wstęp: Rak jajnika stanowi trzeci, co do częstości występowania nowotwór złośliwy narządu rodnego w Polsce. Nowoczesne metody obrazowania takie jak: ultrasonografia, tomografia komputerowa, jądrowy rezonans magnetyczny oraz pozytronowa tomografia emisyjna pozwalają zarówno na ocenę morfologiczną, jak i czynnościową narządów jamy brzusznej i miednicy mniejszej oraz wykrycie przerzutów do narządów odległych. W pracy dokonano oceny porównawczej wartości badań ultrasonograficznego z kolorowym obrazowaniem fali przepływu krwi sondą przezbrzuszną i przezpochwową oraz badania scyntygraficznego z wykorzystaniem Tc-99m sestaMIBI w rozpoznawaniu złośliwych guzów przydatków. Materiał i metody: Materiał stanowiło 57 pacjentek leczonych operacyjnie z powodu guzów przydatków w Katedrze i Klinice Położnictwa i Ginekologii II Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Warszawie. Wyniki badań diagnostycznych poddano analizie oceniając czułość, swoistość, dodatnią i ujemną wartość oczekiwaną obu metod diagnostycznych w oparciu o wynik badania histologicznego. Wyniki: Rozpoznano raka jajnika u 21 pacjentek, a u 36 niezłośliwe zmiany w obrębie przydatków. Analiza statystyczna uzyskanych wyników, wykazała istotnie wyższą różnicę czułości badania scyntygraficznego w porównaniu z badaniem ultrasonograficznym w wykrywaniu zmian przerzutowych złośliwych nowotworów jajnika w obrębie jamy brzusznej. Wnioski: Ostateczne potwierdzenie przydatności rozpoznawczej tej nowej metody wymaga oceny na większym materiale

Wstęp: Chirurgia i chemioterapia są standardowymi metodami leczenia przerzutów do wątroby. Wielu pacjentów ze względów medycznych nie kwalifikuje się do tego typu terapii. Pozaczaszkowa stereotaktyczna radiochirurgia może być alternatywną opcją terapeutyczną dla tych chorych. Cel: Ocena odpowiedzi guza i tolerancji leczenia pozaczaszkowej stereotaktycznej radiochirurgii u pacjentów z guzami nowotworowymi wątroby. Materiał i metoda: Przeanalizowano leczenie 29 pacjentów (14 kobiet i 15 mężczyzn),w wieku od 40- 80 lat (średnia 62). Napromieniano 47 przerzutów do wątroby i 2 guzy pierwotne przy pomocy stereotaktycznej radioterapii. Dawka całkowita mieściła się w zakresie od 6 Gy do 36 Gy i była dostarczona przy pomocy od 5 do10 wiązek. Objętość guzów zawierała się w przedziale od 0,8 do 179,4 cm3. W 16 przypadkach pozaczaszkowa radiochirurgia była przeprowadzona z bramkowaniem oddechowym. W 41 przypadkach guzy napromieniane były pojedynczą dawką od 6 Gy do 15 Gy. 8 guzów napromieniano podając 3 frakcje po 12 Gy do dawki całkowitej 36 Gy w czasie 15 dni. Ze względu na krótki okres obserwacji oceniano tylko tolerancję i odpowiedz guza (zmianę wymiarów) . Wyniki: Terapia przeprowadzona została bez żadnych poważnych ubocznych efektów. Tylko w jednym przypadku (u pacjenta z pierwotnym guzem wątroby o objętości 116cm3) zaobserwowano silne wymioty. 8 guzów zmniejszyło się po radiochirurgii a 10 zwiększyło, 15 utracono z kontroli. Po radioterapii z bramkowaniem oddchowym wiazki promieniowania 6 guzów zmniejszyło się, a żaden nie uległ progresji. Wymiary 10 guzów po radioterapii z bramkowaniem będą ocenione podczas kontroli. Wnioski: Stereotaktyczne radioterapia przerzutów do wątroby może być wartościową i bezpieczną metodą paliatywnego leczenia chorych z guzami wątroby, zdyskwalifikowanych z leczenia chirurgicznego i systemowego. Skuteczność radiochirurgii z bramkowaniem oddechowym wiązki promieniowania wydaje się lepsza ale radioterapia taka wymaga ona znacznie dłuższego czasu w celu przygotowania i przeprowadzenia leczenia. Ostateczna ocena skuteczności i

Od prawidłowego rozpoznania guza kości zależy dalsze postępowanie z chorym i rokowanie.Najważniejszym zadaniem diagnostycznym jest rozróżnienie procesu łagodnego od złośliwego.CEL. Celem pracy jest przedstawienie dwóch przypadków o podobnym obrazie tomograficznymi skrajnie różnym rozpoznaniu histologicznym – zmiany łagodnej i złośliwej.

Zapalenie kości i szpiku jest najczęściej wynikiem krwiopochodnego zakażenia. Proces chorobowy może dotyczyć każdej kości. U dzieci zajmuje przynasady, stawy i trzony kości długich, może przebiegać wieloogniskowo. Objawy kliniczne są niespecyficzne, najczęściej dolegliwości bólowe i zaburzenia ruchomości z towarzyszącym obrzękiem i zaczerwieniem. Zmiany w badaniach RTG kości (destrukcja i odczyny okostnowe) widoczne są na zdjęciach po upływie około 7-21 dni od wystąpienia objawów klinicznych.

Objawy kliniczne guza kości są niespecyficzne. Pierwszym objawem skłaniającym do zasięgnięcia porady lekarskiej jest ból, domniemany uraz, złamanie. Inne objawy np. zmiana usposobienia i zachowania się dziecka, bóle korzeniowe, niedowłady, porażenia zależą od umiejscowienia ogniska pierwotnego. Spotykamy również przypadki, którym towarzyszy podwyższona temperatura, kaszel, infekcja dróg moczowych. Rozpoznanie guza kości rozpoczyna uwidocznienie patologicznego ogniska na zdjęciu RTG. Nadal bardzo często, czas jaki upływa od wystąpienia pierwszych dolegliwości do momentu wykonania pierwszego zdjęcia radiologicznego jest różnie długi. Guzy łagodne wzrastają w większości bezobjawowo; często wykrywane są przypadkowo przy wykonywaniu zdjęć radiologiczneradiologicznych z innych powodów. Szybki wzrost jest jedną z cech nowotworów złośliwych. Przedstawiono charakterystyczne cechy odróżniające guza łagodnego od złośliwego w obrazach RTG oraz wartość diagnostyczną obrazów uzyskanych w badaniach TK i MR, pamiętając, że ostateczne rozpoznanie guza kości jest oparte na badaniu histopatologicznym.

Podejrzenie rozwijającego się procesu nowotworowego kości wymaga przeprowadzenia dokładnej diagnostyki obrazowej. Celowe, dobrze zaplanowane badania powinny dostarczyć informacji czy zmiana jest łagodna czy złośliwa, pojedyncza czy mnoga, czy obecne są odległe przerzuty, jakie jest najlepsze miejsce dla biopsji? Przeanalizowano cechy radiologiczne w obrazach RTG pozwalające na rozpoznanie guza kości łagodnego lub złośliwego. Podejrzenie procesu złośliwego wymaga bóloposzerzenia diagnostyki obrazowej o badania TK, MR w celu dokładnego określenia ogniska pierwotnego: ocena wielkości guza, charakter jego wzrostu (łagodny, złośliwy), stosunek do otaczających tkanek miękkich oraz przebiegających w sąsiedztwie pęczków naczyniowo-nerwowych. Ocena stopnia zawansowania, czyli wykrycie ognisk przerzutowych wymaga wykonania badań TK klatki piersiowej, scyntygrafii układu kostnego, USG jamy brzusznej i innych okolic. Leczenie guzów łagodnych jest operacyjne, a w guzach złośliwych jest kompleksowe. Podstawą powodzenia leczenia jest radykalne wycięcie masy guza z pozostawieniem właściwego marginesu tkanki zdrowej. Podstawą sukcesu jest wczesne rozpoznanie, gdyż przy małej masie guza istnieją najlepsze warunki operacyjne oraz zmniejsza się ryzyko powstania odległych przerzutów.

90 % nowotworów złośliwych jamy ustnej to raki płaskonabłonkowe. Większość z nich rozpoznaje się w okresie zaawansowanej choroby gdy wielkość guza przekracza 2 cm i istnieją przerzuty do węzłów chłonnych. Określenie granic guza warunkuje wdrożenie właściwego leczenia. Konieczne jest stwierdzenie obecności nacieku kości. Celem pracy była ocena i określenie przydatności poszczególnych projekcji rentgenowskich w przypadku raków płaskonabłonkowych części twarzowej czaszki.

W zależności od typu urazu dochodzi do złamania górnego, środkowego i dolnego piętra twarzy. Właściwe rozpoznanie jakości urazu części twarzowej czaszki jest ważne dla podjęcia decyzji o sposobie leczenia. Dla złamań kości czaszki twarzowej dobierane są odpowiednie projekcje: zdjęcia pantomograficzne, zdjęcie tylno – przednie zatok szczękowych, projekcja tylno – przednia czaszki, boczna czaszki, zdjęcie PA i skośno boczne żuchwy. Celem pracy była ocena przydatności poszczególnych projekcji rentgenowskich w rozpoznawaniu złamań kości czaszki twarzowej; materiał kliniczny stanowiła grupa 1200 chorych ze złamaniem kości twarzowej czaszki leczonych w I Katedrze i Klinice Chirurgii Szczękowo – Twarzowej w Zabrzu. Analiza dotyczyła oceny radiogramów w przypadku złamań szczęki, kości jarzmowej i łuku jarzmowego złamań zespołu jarzmowo – szczękowo-oczodołowego, kości czołowej.

Diagnostyka choroby Pageta kości obejmuje badanie scyntygraficzne, mające na celu lokalizację ognisk patologicznych oraz zajęcie czaszki, badanie radiologiczne dla określenia typowych zmian oraz badania biochemiczne gospodarki wapniowofosforanowej i metabolizmu kostnego. Badania histopatologiczne nie mają znaczenia dla postawienia rozpoznawaniu tej choroby, są jednak konieczne w przypadku podejrzenia transformacji nowotworowej w obrębie ogniska. Leczenie choroby Pageta obejmuje dwa zagadnienia: terapię krótkoterminową, której celem jest szybkie zmniejszenie dolegliwości bólowych lub objawów neurologicznych oraz terapię długoterminową ocenianej zmniejszeniem aktywności metabolicznej tkanki kostnej; jej celem jest zmniejszenie ryzyka wystąpienia deformacji, złamań i wtórnych zmian zwyrodnienionych, bólu oraz nowotworzenia. Największą skuteczność w tym zakresie przypisuje się bisfosfonianom, a w szczególności rizedronianowi, pamidronianowi i zolendronianowi.