Publikacje

Choroba lub uraz kręgosłupa i związane z nimi leczenie operacyjne wywierają znaczący wpływ na codzienne funkcjonowanie, często prowadząc do trwałych zmian w aktywności życiowej i z tego powodu schorzenia kręgosłupa powinny być uznawane za zaburzenia biopsychospołeczne. Informacje związane z zabiegiem operacyjnym i jego kontekstem zajmują szczególną uwagę w świadomości pacjenta i w znaczącym stopniu wpływają na efekt zabiegu. U części pacjentów mogą prowadzić do stanu umysłu, który można nazwać „przedoperacyjnym chaosem”. Bardziej niż prostych informacji dotyczących operacji pacjenci potrzebują zrozumiałego wyjaśnienia tego, co się z nimi będzie działo i co będą odczuwać. Realistyczne oczekiwania odnośnie zabiegu operacyjnego są jednym z najistotniejszych czynników sprzyjających pozytywnej ocenie wyniku operacji przez pacjentów. Do predykatorów niekorzystnego efektu leczenia chirurgicznego kręgosłupa zalicza się czynniki psychospołeczne. W powiązaniu z innymi zmiennymi, takimi jak poważny stan medyczny i/lub nieskuteczne leczenie, mogą prowadzić do rozwoju nieuleczalnego zaburzenia biopsychospołecznego. Krótka przedoperacyjna ewaluacja przeprowadzona przez psychologa pozwoli zidentyfikować większość psychospołecznych czynników ryzyka nieskutecznego leczenia chirurgicznego. Brak psychologicznego przygotowania pacjenta do operacji może być zrekompensowany bardziej kompleksową opieką w okresie pooperacyjnym. Całościowe spojrzenie na pacjenta, obejmujące okres przed-, około- i pooperacyjny pozwoli zminimalizować wpływ czynników niemedycznych na wynik operacyjnego leczenia kręgosłupa.

W publikacji zaprezentowano wstępne wyniki kompleksowego, sześcioetapowego leczenia operacyjnego kręgozmyku w lędźwiowym odcinku kręgosłupa na grupie 8 pacjentów. Przedyskutowano użycie stabilizacji transpedikularnych i/lub z użyciem specjalnych międzytrzonowych wielofunkcyjnych czopów. Wykazano, że 6-cio etapowa metoda leczenia spondylolistezy DrRB (Distraction by rotation, - Reposition & Blockage) daje możliwość podwyższenia efektywności leczenia z jednoczesnym podwyższeniem bezpieczeństwa pacjenta.

Poliestry od lat są wykorzystywane w implantologii, głównie do rekonstrukcji więzadeł i ścięgien. Od zaledwie kilku lat trwają prace nad zastosowaniem poliestrów w implantologii kręgosłupowej. Przykładami są stabilizatory międzywyrostkowe. Celem pracy była ocena bio-funkcjonalności dzianego poliestru stosowanego w alloplastyce kręgosłupa na podstawie badań makroskopowych „post mortem” z oceną mikroskopową HP tkanek. Badania prowadzono na żywych zwierzętach – kozach. W testach wykorzystano dwa rodzaje taśm o różnej charakterystyce i wielkości splotu. Wyniki badań wykazały przydatność i na poziomie akceptowalnym bezpieczeństwo stosowania implantów poliestrowych jako elementów składowych stabilizatora kręgosłupowego. Wykazano także dużą przydatność badań na zwierzętach w ocenie biotolerancji, wszczepialności oraz zachowania elementów implantu jako biostabilizatora po wszczepieniu.

Przeprowadzono przegląd literatury oraz analizę metod stosowanych w praktyce i wyników chirurgicznego leczenia dużych kręgozmyków we współpracujących ośrodkach klinicznych. Wyróżniono metody chirurgiczne bez i z dodatkowymi środkami wspomagającymi w postaci implantów. W opracowaniu zestawiono i podjęto próbę oceny dobroci metod chirurgicznego leczenia spondylolistezy i wyodrębniono niezbędne etapy leczenia chirurgicznego kręgozmyku warunkujące jego jakość, efektywność i pewność. Określono „state of the art”. Koniecznym wydaje się opracowanie nowej technologii chirurgicznego leczenia spondylolistezy eliminującej niedogodności dotychczas stosowanych metod, szczególnie repozycji opartej na systemie śrub wyciągowych oraz podwyższającej bezpieczeństwo i efektywność leczenia.

Praca dotyczy roli blaszki granicznej w międzytrzonowych stabilizacjach kręgosłupa. Przedstawiono problem osiadania oraz wyniki badań biomechanicznych wytrzymałości blaszki granicznej w kręgu lędźwiowym. Stwierdzono, że blaszka graniczna dolna charakteryzuje się większą nośnością niż blaszka graniczna górna. Szczególnie duża wytrzymałość blaszki występuje w miejscu przejścia trzonu w łuki kręgowe. Wysunięto wniosek, że procedurze implantacji powinno się dążyć do zachowania blaszki granicznej w stanie najmniej naruszonym oraz wykorzystywać najbardziej nośne miejsca osadzania implantu.

Śruby transpedikularne są najczęściej wykorzystywanymi w stabilizacjach kręgosłupa. Rozszerzający się zakres zastosowania wywołuje potrzeby ich doskonalenia pod względem łatwości implantowania i pewności pełnienia funkcji stabilizacyjnych. Odpowiedzią jest nowa technologia w postaci systemu SGL – Self Guided Lock. Umożliwia ona wprowadzenie śrub w trudnych, małoinwazyjnych dostępach chirurgicznych, kontroluje instalowanie i zamykanie pręta w głowie śruby. Badanie biomechaniczne i porównawcze z innymi używanymi śrubami wskazały na wyższą akceptowalność systemu SGL. Walidacja przed-klinczna procedury instalowania, potwierdzona klinicznie wykazała wysoką jakość użytkową.

Wstęp: etiologia skoliozy w pacjentów przepukliną oponowo-rdzeniową (mmc) może być wrodzona lub niewrodzona. Leczeniem z wyboru w tej grupie chorych jest leczenie operacyjne. Cel pracy: ocena wyników leczenia operacyjnego oraz ustalenie strategii leczenia w tej grupie chorych. Materiał: 35 chorych leczonych w latach 2000 – 2006. Metodyka: grupę podzielono na dwie podgrupy: ze skoliozą bez wady wrodzonej skoliotycznej (grupa A; n = 23) i skoliozą wynikającą z wady wrodzonej (grupa B; n = 12). Oceniano: rodzaj skrzywienia, obecność zakotwiczenia rdzenia, poziom rozszczepu. Oznaczano wielkość skrzywienia, balans w płaszczyźnie czołowej i ustawienie miednicy w stosunku do linii poziomej na radiogramach przed- i pooperacyjnych. Zabieg operacyjny wykonywano z dostępu przedniego z użyciem instrumentarium, następnie w wymaganych sytuacjach, zabieg korekcji z dostępu tylnego z objęciem miednicy.

Wstęp: Leczenie operacyjne w skoliozie idiopatycznej polega na trójpłaszczyznowej korekcji deformacji kręgosłupa z jednoczesnym odtworzeniem prawidłowych krzywizn kręgosłupa również w płaszczyźnie strzałkowej. Cel pracy: ocena położenia kręgosłupa w płaszczyźnie strzałkowej u chorych ze skoliozą lędźwiową, przed i po leczeniu operacyjnym zmodyfikowaną techniką „kość na kość” wg Gainesa. Materiał i metody: Materiał stanowi 23 chorych ze strukturalnym skrzywieniem w odcinku lędźwiowym operowanych z dostępu przedniego techniką „kość na kość”. Średni kąt skrzywienia w odcinku lędźwiowym wynosił 61,0o, a w odcinku piersiowym 45,3o. Oceniano przebieg i zakres zabiegu operacyjnego oraz analizowano balans kręgosłupa w płaszczyźnie strzałkowej po leczeniu operacyjnym. Okres obserwacji wyniósł średnio 2 lata. Wyniki: Zakres spondylodezy wynosił średnio 4,4 kręgów. Kifoza piersiowa po operacji wynosiła średnio 24,3o a po okresie obserwacji 21,3o . Lordoza lędźwiowa po operacji była równa średnio 22,6o, a po okresie obserwacji 22,2o. Kąt Th10-L2 po operacji był kifotyczny i wynosił 18,1o, i nie zmienił się w okresie obserwacji. Jedynie w grupie 4 chorych, u których zastosowano 2 koszyki międzytrzonowe, kąt Th10-L2 zmniejszył się po operacji z 15,5o do 8,5o i 9o po okresie obserwacji. Wniosek: Spondylodeza przednia z użyciem dwóch koszyków międzytrzonowych w odcinku lędźwiowym pozwala na prawidłowe odtworzenie balansu strzałkowego.

Bóle kręgosłupa lędźwiowego są jedną z najczęstszych przyczyn absencji chorobowej w wieku dorosłym. Praca przedstawia wyniki kliniczne zastosowania stabilizatora międzywyrostkowego inSWing u 488 pacjentów. U zdecydowanej większości pacjentów uzyskano poprawę kliniczną. Stabilizacja ta sprawdziła się u pacjentów z chromaniem neurogennym, zespołami bólowymi kręgosłupa lędźwiowego związanymi z chorobami stawów międzykręgowych lub/i chorobami krążka międzykręgowego, objawowymi wypuklinami dysków międzykręgowych, w niewielkiego stopnia niestabilności, centralnej stenozie i stenozie otworów międzykręgowych.

W pracy przedstawiono wyniki leczenia dysfunkcji kręgosłupa z użyciem stabilizatora międzywyrostkowego według metody interS/inSWing. Materiał kliniczny obejmował obserwacje kliniczne z trzech lat. Stabilizator stosowano na dwóch lub jednym poziomie, a segmentem stabilizowanym były: L4/L5 oraz L5/S1. Uzyskano bardzo dobre wyniki kliniczne i wykazano znaczenie rozszerzonej diagnostyki przedoperacyjnej. Jednocześnie wykazano duże znaczenie doboru rozmiaru implantu do geometrii przestrzeni międzywyrostkowej, co również wykazano w badaniach biomechanicznych.